11-12-13

Mud, Sweat and Tears

Na een nachtje slapen in Les Ecoliers, onder een lichte motregen -maar zonder sneeuw- naar Houffalize.

Ziet er goed uit, het trail volkje is al present. Behalve Frank natuurlijk. Frank blijkt later een ommetje naar het land van Herve te hebben gemaakt. Kan er maar deugd van hebben gehad. Buiten ligt de modderige glijbaan van de Kamikaze Trail van de dag tevoren nog te blinken... onwillekeurig kijk ik naar mijn Spyridons. En ik zal niet de enige zijn vandaag. Kun je rechtop blijven op die dingen? Moet ik ook niet van die trailklompen aan? We zullen zien.

Uiteindelijk komt mijn Chamonix buddy aan. Intussen een hoofdlamp gekocht en een praatje geslagen met wat trail runners uit het Brusselse. Had ik al verteld dat ik van het trail volkje hou? Sterke sportieve mensen, sociaal ook. Voldoende afgezien om nederig de wereld in te kijken. Maar ook trots, niet iedereen kan het.

Onder een lichte motregen zetten we ons in beweging. Beentjes moeten wat los komen. Frank huppelt wat mee, plast tegen een boom en sprint uiteidelijk weg. Die zien we niet meer terug. Of toch...

Prachtig parcours. In de zomer moet het een plezier zijn. Nu is het toch oppassen. Tempo instellen op 9 kmph. Klimmen valt mee, maar afdalen is uitkijken. Ik hou ervan. Onbekende stabilisatiespiertjes worden aan het werk gezet en krijgen het uiteindelijk zwaar te verduren. Mijn Spyridon Fivefingers oogsten skeptische blikken, maar eigenlijk glijd ik minder weg dan de meesten. Ik wist het. Daar is de eerste bevoorrading. Geen bekertjes, respect voor moeder natuur. Speciale snacks en drankjes ook, met een macro-biotisch kantje, ga ik later thuis eens uit checken.

Nu begint het te wegen. Ik kom in mijn tank modus. Baggerend, navigerend rond rotsen, steunend op boomwortels. Cool! Af en toe bekruipt me het bekende gevoel. Ga ik het uitlopen? Wat komt er nog? En wat als ik me kwets? Had ik niet beter mijn stokken meegebracht? Verdorie, wat gaat dat geven bij een 50 km plusser? En waar zit die gekke Frank?

De tweede bevoorrading komt in zicht. Runkeeper zegt 18 km. Ik weet dat het 20km is, Runkeeper kan niet om met hoogte, wel met Arcade Fire. Er staat een spierbonk die zijn vinger over zijn keel haalt. Op... zo leeg als de Belgische staatskas... Frank.

Wel... samen uit, samen thuis; you speed devil. De laatste 5km zijn lang. Schakel even een versnelling terug, no worries buddy. We gaan alletwee nog wat moeten oefenen tegen Chamonix, maar we gaan er komen.

Even vaarwel zeggen tegen de troosteloze bomen. We komen terug begin maart. In Chimay. Of vroeger?

 

Houffatrail 2014, Trail, Trailrunning

Commentaren

Superpost, Sander !
En nogmaals bedankt om mij over de meet te sleuren.

Gepost door: Frank | 11-12-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.