21-03-14

Sprongbeen

Anno domini 1998. Ik ben al twee jaar op de sukkel en raak niet meer onder de 13"70. Niet dat het een schande is, want dat is nog steeds goed voor een top 100 plaats op de wereldranglijst. Maar de ambities liggen hoger, verder en vooral sneller.

Ik train bij Wilfried Geeroms, die op de Spelen van 1964 in Tokio de finale van de 400 meter horden liep. Op het einde van het seizoen besluit hij om een paar weken specifiek te trainen om te kijken wat ik waard ben op die afstand. Het is dan al september en we vinden nauwelijks nog een wedstrijd. Dan maar naar het Noord-Franse Tourcoing. Daar loop ik moederziel alleen 50"48 . Er zijn nog maar 6 Belgen die ooit onder de 50 seconden liepen. Waarom zouden we niet eens een hele winter hiervoor trainen ?

Wilfried was al 2 keer geopereerd van kanker en wilde geen tijd verliezen. Ik was inmiddels bijna 27. Op het sterkste van mijn kunnen, maar het was nu of nooit. We zijn er dus ingevlogen dat gene naam heeft. In januari kreeg ik last aan mijn linkervoet. Op de duur was de pijn niet meer te harden. De medische calvarietocht die ik dan afgelegd heb, ga ik u hier besparen. Uiteindelijk heeft men ontdekt dat mijn Talus gebroken was. Vermoedelijk het gevolg van een onopgemerkte stressfractuur die slecht behandeld werd.

Die vaststelling deden we in juni 1999. Wilfried was een maand eerder overleden. Ik zag de operatie en revalidatie niet meer zitten en besloot om de handdoek in de ring te gooien.

Toen ik enkele jaren terug in Pellemberg was voor de klompvoet van mijn zoon, heb ik nog eens een scan van mijn voet laten nemen. Bleek dat het afgebroken stukje er terug aangegroeid was. Maar wel scheef. Wat maakt dat ik nu vaak pijn heb als ik veel loop. Als ik 's ochtends opsta, kan ik mijn voet niet normaal neerzetten. En als ik op kantoor rechtsta nadat ik twee uur stilgezeten heb, mank ik verschrikkelijk.

Enkel als ik loop, voel ik me in mijn nopjes. Born to run, isn't it ? Ik ga dit weekend mijn voet wat laten rusten. Als het weer zondag wat meevalt, ga ik de Ename classic rijden. Lang geleden dat ik mijn stalen ros nog eens van stal genomen heb.

Commentaren

Respect, buddy!

Gepost door: Sander Boom | 21-03-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.