31-03-14

Fortunate Sons

Some folks are born, silver spoon in hand... zo voel ik me althans de laatste dagen. Tijdens mijn herstelloopje hiernet werd ik overweldigd door een gevoel van dankbaarheid. Blij dat we trail wedstrijden mogen lopen in de prachtige natuur, tussen leuke mensen. Blij dat we na een zekere confrontatie met onszelf kunnen aankomen met het gevoel dat we weer net iets beter geworden zijn dan toen we vertrokken. En blij te mogen horen dat we enigzins gek zijn.

Trail, Team trail 2.0, Bérismenil

Zoals mijn trailbuddy Frank hieronder beschrijft, was het leuk in op de Team Trail 2.0 nabij La Roche. 

Niet dat het zo gemakkelijk was, dat niet. Deze jongen was aardig moe toen we aankwamen. En ook een beetje wijzer. Hoewel ik aangenaam verrast ben over het feit dat trail lopen en "minimalistische schoenen" zo goed samengaan, moest ik toch even van de beperkingen proeven. Bij steilere afdalingen moest ik het heel rustig aandoen of ik was ze kwijt... en dat continue remmen zorgde meteen voor verzuring. Volgende keer de trekking poles mee voor langdurige afdalingen, dan galoppeer ik hopelijk ook vlotjes naar beneden.

Maar desondanks zeer tevreden over ons uitje. En natuurlijk smaakt dat naar meer. Veel meer! 

Binnen twee weken nemen we in Olne de bus naar Spa. Om dan prompt terug naar Olne te lopen. En we zullen daar niet alleen zijn. Stay hungry, stay foolish.

trail,team trail 2.0,bérismenil

 trail,team trail 2.0,bérismenil

The long and winding road

'Ge moet eens wat kwaliteit in uw trainingen steken' had mijn collega Steven mij gezegd. Wel Steven, zaterdag was het redelijk kwalitatief. Op Belgische bodem op een afstand van 30 km 1400 hoogtemeters doen, het is een huzarenstukje. Veel plat heb ik in elk geval niet gezien.

Het was onze derde trail van het jaar, maar dit keer was het een echte. In Lasne en Chimay was het nog een golvend parcours. Dat kon van deze editie niet gezegd worden.  Al na een paar kilometer stonden we in de file op een single track padje. Het was bukken onder omgevallen bomen, boomwortels ontwijken, zelfs over rotsen klauteren. Bij momenten kan men nog moeilijk van lopen spreken. Dat hoort bij trail. Daar houden we van.

Na een uur kwamen we een eerste keer voorbij de finish en stond er nog maar 7.5 km op de teller. Amaj mijne frak. Dat wordt hier een lange training vandaag. Wij weg voor een tweede lus. Halverwege de tweede lus komen we plots blauwe pijltjes tegen (bestemd voor de derde lus). Verwarring alom. Een paar ploegen besluiten om die blauwe pijltjes te volgen. Een foute beslissing. want als je een half uur voor het Salomon team binnen bent, moet je ofwel Kilian Jornet heten, ofwel heb je een stuk afgesneden. Het resultaat is een DSQ.

The road to Chamonix blijft mooi op koers en komt een tweede keer voorbij de finish. We zijn nog niet halfweg. Dan weten we al dat het nog pijn gaat doen. De laatste lus van 17 km was prachtig maar onwaarschijnlijk zwaar. Op een paar kilometer voor de aankomst loop ik één van de vele Nederlanders voorbij. 'Dit doe ik nooit meer', vertrouwt hij me toe. Jammer, want het is echt heel mooi. Een gezonde dosis masochisme komt hier echter wel van pas.

We strompelen over de finish na 4 uur en 5 minuten en zijn 45ste op 118 deelnemende ploegen. We nemen stilaan onze plaats in dit trailwereldje in. De vooruitgang is onstuitbaar en gestaag.

Volgende afspraak binnen twee weken. Dan gaan we naar Spa en krijgt het 'Road to Chamonix' clubke een gastoptreden van niemand minder dan Steven De Backer. Ik kijk er alweer naar uit.

 

27-03-14

Ultraloper in wording

De kogel is door de kerk. Ik heb me ingeschreven voor de 50 km in Oudenaarde op de Loop van Vlaanderen. Ik zal strijden aan de zijde van trailmaat Sander. In ons nieuw Salomon shirtje, zij aan zij.  De camera's gaan zo hard tekeer gaan dat Paris Hilton er zou van gaan blozen.

Ten laatste op 18 mei zal ik mezelf dus een ultraloper mogen noemen. Het kan ook vroeger. Op 3 mei lopen we in Bouillon de 35 km. Maar als het mooi weer is en we zijn in onze nopjes zouden we wel eens voor de 56 kunnen gaan. De organisatie geeft je de mogelijkheid om te kiezen. De 35 en 56 vertrekken samen. Het inschrijvingsgeld is identiek. Na ongeveer 25 km is er dan een splitsing waar je kan kiezen. In functie van de vorm van de dag en zeker ook het weer. Prachtige formule is dat.

Dat worden dus vooral kilometers vreten in april ter voorbereiding. In mijn binnenste droom ik al van meer. Maar we zullen eerst hiermee beginnen zeker ? Om te beginnen zaterdag op de duotrail.