19-05-14

Garmin RIP

Het heeft mij bloed, zweet en tranen gekost om niet naar Oudenaarde te gaan en toch met Sander mee te lopen. Erger nog, mijn collega's hadden een nummer voor mij op overschot om mee te doen aan de 20 van Brussel. Maar gelukkig is daar mijn wijze vrouwtje die mijn Zuiders temperament wat kan intomen. Yin en yang, weet je wel.

Ze had natuurlijk gelijk. Het risico is te groot om meteen op die verstuikte voet te gaan inbeuken. Ik ben dan maar gaan fietsen. De keverstoer in Opwijk, onderdeel van de bianchitrofee. Om 8 uur stond ik aan de start en weg zijn wij. Ik maak van zo'n ritten altijd een stevige training en vlieg er dus meteen in. Vanaf de eerste kilometers zit ik al aan een tempo van 30 per uur. Moederziel alleen. Na enige kilometers komt er een parasiet in mijn wiel zitten. Naar goede gewoonte. Een locomotief van 100 kilo, da's aantrekkelijk.

Na 30 km komt die gast naast mij rijden en vraagt of ik een pisterenner ben. Ik zeg dat ik helemaal geen renner ben, maar een loper. Amaj, wat een kuiten, hebde gij vriend. Erg origineel komt hij niet uit de hoek. Als ik evenveel hersenen als kuiten had, had ik de relativiteitstheorie al lang bloedserieus genomen. Maar niet dus.

We raken aan de klap en ik vertel hem dat ik aan het trainen ben voor de Marathon du Mont blanc. Dat is ook de reden waarom ik zo op kop zit te sleuren als een losgeslagen zot. Ik moet dringend mijn hart nog eens laten pompen.

Na 50 km komen we aan de bevoorrading. 1 uur 35 minuten staat er op de Garmin teller. 31.48 km/uur gemiddeld. Goed gebold, zou ik zo zeggen. Ik zet mijn garmin "on hold" om straks, na de gebruikelijke bananen en andere krachtvoer, weer te hervatten. Maar tot mijn verbazing heeft dat ding de rit gewoon opgeslagen en moet ik gewoon van nul herbeginnen. Het zij zo.

We beginnen dus terug van nul en geven er nog eens eeen lap op. Nog 30 km en ik ben eigenlijk stikkapot. Gelukkig komt er na 2 km een renner voorbij die net iets sneller rijdt dan ik. Ik zet mij in zijn wiel en hang nu zelf de parasiet uit. Ik neem regelmatig over om mijn goeie wil te tonen. Er komen nog wat enkellingen bij en algauw vormt zich een groepje van 5 renners waar regelmatig afgewisseld wordt. Het tempo gaat bij momenten serieus de hoogte in. Ik ben dan ook blij als ik terug in Opwijk ben. De laatste 30 km hebben we afgelegd in net geen 56 minuten aan een gemiddeld van 32.17 km/uur. Gelukkig heb ik de resultaten in mijn hoofd opgeslagen want thuis blijkt dat mijn garmin alles vergeten is. Ik kan hem zelfs niet meer op Nederlands instellen. Na nog geen half jaar begint dat ding al te flippen.

Het was dus maw een geweldige training, ik zit nog altijd goed. Mijn maatje Sander is dan nog aan het afzien in Flanders Hills. In de namiddag krijg ik een berichtje dat hij binnen is op vijf en een half uur. Onze Sander komt ook in vorm. Minder dan 6 weken scheiden ons van Chamonix. Als we nog iets aan de conditie en de kilo's willen doen, is het nu of nooit.

De commentaren zijn gesloten.