28-06-14

Sander in wonderland

We zijn er eindelijk geraakt. Acht maanden lang hebben we er naar uitgekeken. Om de drie weken hebben we een trail gelopen met de focus op dit weekend.

Gisterenavond werd de 80 km gelopen. We zaten zalig na te genieten van onze 900 km durende rit op een terras met een menu Savoyard. De deelnemers die om 4 uur in de ochtend waren gestart, liepen er zombie-gewijs hun laatste meters. Wij legden kordaat ons bestek neer om elke finisher een warme aankomst te geven. De ambiance was geweldig! Onze oogklieren kregen het bij momenten al moeilijk toen kindjes hun papa (of mama) joggend naar de meet vergezelden in de laatste hectometers. Wij zijn hier helemaal in ons element.

Vandaag (zaterdag) wordt het vooral rusten en shoppen. Elk merk heeft hier zijn store, het is hier werkelijk het paradijs voor de shopper, maar een nachtmerrie voor de kredietkaarten. Uiteindelijk is er zoveel keuze dat we niet meer weten wat kiezen en valt het nog reuze mee.

IMG_4891.JPGWe zijn wel wat onder de indruk van dit wereldkampioenschap. Hier lopen nationale teams rond die hier duidelijk niet komen voor het mooie landschap. Het wordt menens morgen. Straks op tijd in bed en morgen om 5 uur opstaan want om 7 uur wordt de start gegeven.

De eerste foto's van The Road to Chamonix vind je op de volgende link :

https://plus.google.com/u/0/photos/113714629403377243841/...

10-06-14

A Scorching Reality Check

Meer dan over afstanden en snelheden, gaat Trail over omgaan met factoren allerhande. Van de eigen psychologie over materiaal over weersomstandigheden enzovoort. Daar hebben we zaterdag even een voorsmaakje van gekregen. Of hoe een verzengende hitte een pittig uitje kan doen omslaan in een ware uitputtingslag.

Na mijn dubbele ultra van een paar weken geleden, had mijn discipline een paar weken vrijaf genomen. Daar stonden we dan in La Roche op zaterdagochtend. Frank net hersteld van een enkelblessure, ondergetekende met een kleine indigestie maar vrij confident. Even overleggen (de plaatselijke kranten luisteren natuurlijk altijd mee als TRTC aan het gesticuleren slaat), en dan naar de start. 

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Ietwat nonchalant, zouden we achteraf kunnen zeggen. Of toch niet helemaal. Dit ging mijn eerste Ardense trail op sandalen worden. Na een geslaagde 50 km op de Luna Mono's, waren nu de Leadvilles aan de beurt. Die zijn iets stugger en ik had geen idee hoe ze zouden aanvoelen tijden echte beklimmingen en afdalingen.

En dan was er de warmte... De warmte is toevallig mijn element, vraag maar aan mijn vrouw die wel eens durft te claimen dat ik in mijn sauna woon.

Bovendien ooit nog een paar zware trekkings in het noorden en het centrum van Australie gedaan en nog niet zo verschrikkelijk lang geleden de GR20 op Corsica in volle zomer met bepakking uitgestapt. Bekend met het fenomeen, dus. Nooit onderschatten... hitteslag, dehydratie en verlies van mineralen liggen altijd op de loer.

Eenmaal op gang gekomen valt de eerste bezorgdheid -de sandalen- vrij snel weg. Die zitten als gegoten. Ik weet, het klinkt vreemd voor iemand die het nooit heeft geprobeerd. Ook ik had ooit visioenen van gebroken tenen, struikelen over boomwortels, steentjes onder de voetzolen en schokken in de knieën. Neen, niets van dit alles. Als een echte indiaan vlieg ik over de trail. Kleine disclaimer: altijd oppassen voor het TMTS (Too Much Too Soon) syndroom. Het overschakelen naar dit soort schoeisel moet steeds zeer geleidelijk gebeuren. Ik ben er ergens anderhalf jaar geleden mee begonnen.

De ware uitdaging ligt elders. De hitte.Terwijl ik langzaam maar zeker in mijn nopjes begin te komen, besef ik ook dat het geen "walk in the park" zal worden. Liters zweet per uur verliezen we. En met die liters grammen zout, vermoed ik. Gelukkig zit er Nuun in mijn drinkzak en heb ik een handvol S-caps in mijn borstzak zitten.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Drinken maar, is de boodschap. En toch wat op de inspanning letten, kwestie van niet te oververhitten.

De eerste drankpost komt snel. So far so good. Mijn trailbuddy lijkt de warmte minder te smaken, maar dat loopt wel los denken we. Onderweg herkennen we hele stukken uit de Team Trail 2.0 van enkele maanden geleden. Alles ziet er nu nog veel groener uit. En het had nog niet zolang geleden geregend, dus weinig stof.

Prachtig parcours trouwens, volgend jaar wil ik er terug bij zijn.

Eenmaal terug beneden aan de Ourthe, begint het me te dagen dat Frank niet helemaal in zijn gewone doen is. Ik vraag me af hoeveel hij gedronken heeft, en welke concentratie aan isotoon drank poeder er wel in die Camelbak zou kunnen zitten. Al een paar kilometer aan een stuk probeer ik hem een S-cap of twee te verkopen, maar hij lijkt me iets trager van begrip dan anders.

Plots hoor ik een doffe klap gevolgd door een langerekte reeks vloeken achter me. Verdorie, dat wordt wandelen tot het einde, vrees ik. Of erger...

Gelukkig valt het mee, maar het tempo is definitief gebroken. En Frank achterlaten in die omstandigheden... geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt. Leave no one behind.

Even later, op weg naar de oversteek van de Ourthe valt het moreel op een dieptepunt. Geen verhaaltje kan mijn buddy opvrolijken. Gelukkig zorgde de Ourthe voor een tijdelijke verkoeling.

OK, op naar de volgende drankpost. Lag die niet op km 21? Of was het 23? Ze blijft eindeloos ver weg. Zou ze afgeschaft zijn?

Na een lange tocht komen we aan in Maboge.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank AsselmanDaar zal het wel zijn. Beneden aan de brug: niets. Enkel een steile klim naar boven. Voor velen lijkt dit een psychologische en fysieke opdoffer. Maar alles went, en uiteindelijk bereiken we toch de drankpost op kilometer 24. Het wordt een langere pauze dan voorzien.

We kunnen ons neerleggen bij het feit dat dit een trail van 21 km gevolgd door wandeling van 14 km zal worden en zetten ons in beweging. Onder een loden zon. Ondanks onze stevige pas, lopen heel wat lopers ons voorbij. Ergens knaagt het een beetje bij mij, maar ik besef dat het ook voor mij wijzer is van geen exploten te gaan uithalen op drie weken van de Marathon du Mont Blanc. Waar we intussen toch al een half jaar naartoe aan het werken zijn.

Af en toe kan ik het me niet laten en huppel eens een bergje op. Aan de laatste post weet ik zeker dat we het zullen halen.

Vanop de terrrasjes in La Roche klinkt applaus, dat geeft nieuwe energie. Waar blijft die aankomst? Uiteindelijk zullen de 35 km er bijna 38 blijken te zijn. 

Frank is duidelijk diep gegaan. Voor een keer ben ik diegene met de meeste energie na de aankomst. Maar het herstel gaat snel. En even later laten we ons de hot-dogs en de Chimays smaken.

Een paar dagen later ben ik zeer tevreden over deze tocht. Een absolute aanrader en een prachtige training. Bovendien toch weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Neem niets voor vanzelfsprekend aan. Voor hetzelfde hebben we een gelijkaardige hitte in Chamonix. Of erger nog, sneeuw, regen of wind met gevaar voor onderkoeling. Mentale voorbereiding op alle scenarios.

En... deze jongen gaat toch twee weken op dieet. Er moet deze en volgende week toch iets af, alvorens aan de carbo-loading voor Chamonix te beginnen.

20-05-14

Another Luna Monkey is born...

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: het was big fun zondag in Oudenaarde. Behalve een lichtjes verbrand hoofd en een enigzins zelfvoldaan gevoel, hebben we niets overgehouden aan de 50 km. Integendeel, inmiddels nagenoeg volledig gerecupereerd.

Nochthans leek niets zeker. Hoe zou het lichaam reageren op een tweede ultra in 14 dagen? Zouden de 56 kilometers van de Bouillonante toch geen soort diepere vermoeidheid hebben nalaten? En dan het experiment met de sandalen. Natuurlijk wist ik dat er intussen marathons en ultra-trails gelopen en gewonnen worden op huaraches (want zo heten die traditionele indianensandalen). Zelfs in het ruwste terrein, hoe verrassend het ook moge klinken. Maar gerust was ik er niet in.

Daarom stond ik met een stevige rugzak op de zonovergoten markt van Oudenaarde. En in die rugzak naast de traditionele voorraad drank en eten ook een paar wandelstokken, een paar Vibrams, Injinji kousen, tape, anti-frictie zalf, ... just in case.

Eigenlijk voelde het best wel vreemd om aan de start te staan zonder trailbuddy Frank. Maar de gedachte dat hij intussen ijverig aan zijn herstel werkte, maakte veel goed.

Over de organisatie niets dan lof. Het was een uitstekende beslissing om te nummerafhaling te verhuizen naar de sporthal van het iets verder gelegen Sint Bernardus college. Verleden jaar was het nog aanschuiven geblazen in het stadhuis. Ook was ik aangenaam verrast dat de ongeveer 200 die-hards van de 50 km in de eerste box mochten vertrekken. En dan nog wel een volle 5 minuten voor de veel grotere groep deelnemers aan de 25 km. 

Het was duidelijk dat het een warme dag zou worden. Dehydratie en oververhitting de bijkomende risico's om in de gaten te houden...

De eerste kilometers vlotten geweldig. Het viel me op dat ik nog elke meter van het parcours kende. Moet verleden jaar in mijn geheugen gebrand geweest zonder dat ik het besefte. Ondertussen was er natuurlijk regelmatig reactie op mijn ietwat onconventionele schoeisel. Van de welgemeende "Respect!" tot de occasionele laatdunkende blik, met daartussenin allerhande geinteresseerde vragen over het hoe en waarom. Eigenlijk best grappig. Maar het voornaamste was dat het nagenoeg perfect liep.

Bij de aanvang van het prachtige Koppenbergbos viel me op dat mijn gemiddelde tegen de 11 kmph lag. Dat zou misschien iets teveel van het goede worden, tijd om wat te vertragen. De weg was nog lang, nog 35 km te gaan. En het was warm. Koppenberg dan maar netjes opgestapt.

Vlugger dan verwacht bij de splitsing naar de 50 km. Dat ging vlotjes. Ook de Kwaremont en de Paterberg aan een stevige pas opgestapt. Gemiddelde nog steeds op 9,5 kmph. Mooi zo. Ook de stukken met een ruwere ondergrond werden vlot verteerd.

Elenenbos kwam en ging en voor ik het wist was daar het bord van de 45 km. Een zekere druk kwam opzetten. Zou het niet leuk zijn om met een gemiddelde van boven de 9 kmph te finishen? Zo gezegd, zo gedaan.

loop van vlaanderen 2014,luna sandals,monkeys,oudenaarde,barefoot,50k trail,frank,sander

Binnen op 5h 30' en op een 93-ste plaats. Langzaam maar onstuitbaar rukken we op.

Vanwaar de titel eigenlijk? Wel, de snel groeiende en ietwat knettergekke Luna community noemt zichzelf monkeys. Ikzelf zie het best wel zitten om nog wat van het zwaarder trailwerk op deze sandaaltjes te doen.

PS: Run free!

loop van vlaanderen 2014, luna sandals,monkeys, oudenaarde,barefoot,50k trail,frank,sander, run free,monkey