04-07-14

Everyone's a winner here... in Chamonix

Aankomst in Chamonix...

Dit is zowat de enige sport waar lopers die vele uren na de winnaar over de streep komen hun armen naar omhoog steken in een extatisch overwinningsgebaar. Vrij naar een inzicht van de Franse 100 km loper Eric Legat, die eraan toevoegt: "C'est ça l'ultra. C'est à la fois sa richesse et son essence même: on est dans dans l'ultra à partir du moment où le simple fait de franchir la ligne d'arrivée est une victoire en soi. L'ultra est une incertitude et un défi à relever."

Chamonix,skyrunning,2014, marathon du Mont Blanc, Sander Boom, Frank Asselman

 

Enkele uren voordien, ergens op het geaccidenteerde terrein tussen Tré Le Champ en La Flégère...

Ik huppel naar beneden als een berggeit. In opperste concentratie coordineer ik de plaatsing van mijn trekking poles en mijn voeten, terwijl in mijn hoofd als een mantra de woorden hameren die een toeschouwster enkele uren ervoren uitsprak: "Allez! On ne discute pas, on avance!" Dit moet de toestand zijn die de wetenschappers "flow" noemen. Waarbij men één wordt met wat men doet. Een demonstratie technisch afdalen. Ik vlieg. Achter me hoor ik een dame tegen haar looppartner iets zeggen als "Je ne sais pas comment il le fait, ce mec en Five Fingers. Et je ne vais pas courir derrière lui pour lui demander..." Ik draai me om en glimlach naar deze mensen die intussen al meters boven mij aan het klauteren zijn. En vlieg verder naar beneden. I'm alive!

Rewind naar zaterdagnamiddag....

De hele dag loop ik te hopen dat de weersvoorspelling er naast zal zitten en dat het voorspelde regenweer nog wat uitblijft. Ik wil op mijn Luna Leadvilles lopen. Na een welgemeende "Dude!" van Barefoot Ted MacDonald op mijn boodschap dat ik aan het meewerken ben aan de Lunaficatie van Belgie, had ik graag gemeld aan de flamboyante eigenaar van Luna Sandals dat ze ook de Marathon du Mont Blanc best konden verteren. Maar niet bij nat weer. Het zullen dus Five Fingers Spyridon MR worden, die hebben een beestig goede grip. Maar zijn hard in de afdaling, weet ik nog van onze Ardense avonturen.

Frank is vertrokken om gedag te gaan zeggen tegen Kilian Jornet, die blijkbaar even een bezoekje brengt aan de locale Salomon shop. Ik wil enkel mee als Emelie Forsberg komt om met mij op de foto te staan... en besluit dan maar als alternatief een saunatje te gaan nemen in de spa van ons prachtig hotel.

De boodschap komt binnen. Wegens mogelijk stormweer en de potentiële sluiting van de liften die de lopers en de supporters moeten terugbrengen, wordt het parcours verlegd en is de aankomst in Chamonix. Verdorie, 1000m extra afdalen op m'n Vibrams. Balen is dat. Frank stuift opgewonden terug binnen, duwt een foto met Kilian onder m'n neus en begrijpt frankly speaking niet waar ik me zorgen om maak. Mensen kunnen verschillen, dat is duidelijk.

De volgende ochtend...

Na een zeer korte nacht, niet echt geholpen door mijn snurkende medemens, pakken we. Het giet buiten. De nieuwe Icebreaker GT Merino jacket, gisteren gekocht aan de nummeruitreiking, zal meteen van pas komen. Buiten is het wachten onder de striemende regen. De overvloedige hoeveelheden Reblochon in de tartiflette van vrijdag zorgen dat maag en darmen opspelen. Leuk. En voor de verandering is de rechter achillespees de laatste week weer eens gaan opstijven. Waarschijnlijk door een gebrek aan beweging. Door een business trip afgelopen week heb ik intussen al een behoorlijk slaap tekort opgebouwd. Wat gaat dat geven? Ik weet het niet.

Alvast een vrij saaie eerste 12 km, waarin een paar flessenhalzen zitten, waardoor we regelmatig moeten aanschuiven. We zijn hier ook al een paar keer happy jogger Ruth en loopmaatje Heidi tegenkomen, die een vrij gelijkaardige voorbereidingstraject op hun weg naar Chamonix achter de rug hebben. Duidelijk in conditie... die halen het, geen twijfel! 

Eindelijk kilometer 18. Hier begint de echte stijging. En meteen komt de goesting opzetten. De stokken worden bovengehaald en in de lange colonne snelwandel ik mijn pezen los. Ik bedenk dat ze niet mogen afkoelen of het wordt gevaarlijk voor kwetsuren. En besluit daarom niet meer te stoppen. De ijle lucht doet ons naar adem happen, maar mijn misselijkheid ebt weg. Ik laat Frank achter, maar gezien hij een snellere daler is, reken ik erop dat hij wel terug komt.

Boven is het guur en onherbergzaam. Gelukkig heb ik mijn muts opgezet. De zichtbaarheid is beperkt en de afdaling wenkt. Ik daal sneller en beter dan gewoonlijk. Na enkele kilometers hoor ik een locomotief achter mij. "Frank the Tank" roep ik een paar keer enthousiast en begin honderuit te vertellen. Vanonder een capuchon flitsen een stel witte tanden in een glimlach langs: "Allez! On ne discute pas, on avance!", klinkt het. Ik moet lachen en het zinnetje blijft door mijn hoofd spoken.

We komen aan de volgende stijging. Ik krijg er nog meer zin in en begin snellere lopers te volgen. In hun kielzog steek ik een paar honderd lopers voorbij, bergop. Dan volgt een duidelingwekkende afdaling. Mijn trekking ervaring komt optimaal van pas en dan ongelooflijk maar waar, ik kom aan de hoofd van de colonne en dan ben ik plots alleen. Voor meer dan een halve kilometer. Even doordouwen en daar duikt in de verte een groepje langbenige trailloopsters op, die duidelijk geen moeite hebben met het terrein en deelnemer na deelnemer voorbij steken. Ik besluit mijn karretje eraan op te haken. Tegen de tweede top op La Flégère ben ik bijna 400 plaatsen opgeschoven.

Na een slok warme thee besluit ik meteen door te lopen. De afdaling vlot goed en kilometer na kilometer komt de finish dichterbij. Af en toe steekt een enkeling me voorbij. Intussen groeit mijn respect voor de 80 km lopers, waarvan velen dit soort afdaling in het donker hebben moeten maken. Vrijdag na middernacht stonden Frank en ik te kijken naar de dansende lichtjes die in het aardedonker hun weg naar beneden zochten. Intussen groeide mijn besluit om terug de komen. Voor de 80 km du Mont Blanc of de CCC volgend jaar in augustus. Benieuwd welke weg mij daar naartoe zal leiden.

De finish nadert en gejuich weerklinkt. Mijn hart zwelt bij het applaus. Over de streep wordt er een medaille rond mijn nek gehangen en een beker voor gratis Chamonix (wit)bier in mijn handen gedrukt. Ik pruts met mijn natte iPhone om een selfie met de medaille te maken en ga op zoek naar een beker bier die ik in één teug achterover kieper.

Stroomopwaarts op zoek naar Frank. Hij komt eraan, maar kijkt dwars door me heen. Dan toch ziet hij mij en loopt verder naar de finish. Heft zijn armen in een extatisch zegegebaar. Zo viert een mens dat hij zijn grenzen heeft verlegd. Een mythische finish foto.

Ik kan moeilijk een tweede keer finishen en moet door het publiek om Frank op te pikken. We besluiten nog een paar biertjes tot ons te nemen. Intussen begint Frank -zoals gebruikelijk wanneer hij diep gegaan is- zijn levenverhaal te vertellen aan een paar wildvreemden. Eigenlijk kun je medelopers geen wildvreemden meer noemen. Ik luister mee. Plots vragen ze naar mijn schoeisel en merken op dat er verleden jaar zelfs iemand op sandelen meeliep. Grrr.

Na een rondje recuperatie in de wellness van het hotel, is het die avond feestmaal in La Caleche. En bestuursvergadering van The Road to Chamonix. Onder het genot van een heerlijke Cote du Rhone worden de agendapunten besproken en beklonken met een stevige Chartreuser Genepi.

Heeft de onderneming haar doel bereikt? What's next? De notulen worden gepubliceerd in de loop van de maand juli. Intussen communicatiestop.

chamonix,skyrunning,2014,marathon du mont blanc,sander boom,frank asselman,fivefingers spyridon mr

28-06-14

Sander in wonderland

We zijn er eindelijk geraakt. Acht maanden lang hebben we er naar uitgekeken. Om de drie weken hebben we een trail gelopen met de focus op dit weekend.

Gisterenavond werd de 80 km gelopen. We zaten zalig na te genieten van onze 900 km durende rit op een terras met een menu Savoyard. De deelnemers die om 4 uur in de ochtend waren gestart, liepen er zombie-gewijs hun laatste meters. Wij legden kordaat ons bestek neer om elke finisher een warme aankomst te geven. De ambiance was geweldig! Onze oogklieren kregen het bij momenten al moeilijk toen kindjes hun papa (of mama) joggend naar de meet vergezelden in de laatste hectometers. Wij zijn hier helemaal in ons element.

Vandaag (zaterdag) wordt het vooral rusten en shoppen. Elk merk heeft hier zijn store, het is hier werkelijk het paradijs voor de shopper, maar een nachtmerrie voor de kredietkaarten. Uiteindelijk is er zoveel keuze dat we niet meer weten wat kiezen en valt het nog reuze mee.

IMG_4891.JPGWe zijn wel wat onder de indruk van dit wereldkampioenschap. Hier lopen nationale teams rond die hier duidelijk niet komen voor het mooie landschap. Het wordt menens morgen. Straks op tijd in bed en morgen om 5 uur opstaan want om 7 uur wordt de start gegeven.

De eerste foto's van The Road to Chamonix vind je op de volgende link :

https://plus.google.com/u/0/photos/113714629403377243841/...

10-06-14

A Scorching Reality Check

Meer dan over afstanden en snelheden, gaat Trail over omgaan met factoren allerhande. Van de eigen psychologie over materiaal over weersomstandigheden enzovoort. Daar hebben we zaterdag even een voorsmaakje van gekregen. Of hoe een verzengende hitte een pittig uitje kan doen omslaan in een ware uitputtingslag.

Na mijn dubbele ultra van een paar weken geleden, had mijn discipline een paar weken vrijaf genomen. Daar stonden we dan in La Roche op zaterdagochtend. Frank net hersteld van een enkelblessure, ondergetekende met een kleine indigestie maar vrij confident. Even overleggen (de plaatselijke kranten luisteren natuurlijk altijd mee als TRTC aan het gesticuleren slaat), en dan naar de start. 

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Ietwat nonchalant, zouden we achteraf kunnen zeggen. Of toch niet helemaal. Dit ging mijn eerste Ardense trail op sandalen worden. Na een geslaagde 50 km op de Luna Mono's, waren nu de Leadvilles aan de beurt. Die zijn iets stugger en ik had geen idee hoe ze zouden aanvoelen tijden echte beklimmingen en afdalingen.

En dan was er de warmte... De warmte is toevallig mijn element, vraag maar aan mijn vrouw die wel eens durft te claimen dat ik in mijn sauna woon.

Bovendien ooit nog een paar zware trekkings in het noorden en het centrum van Australie gedaan en nog niet zo verschrikkelijk lang geleden de GR20 op Corsica in volle zomer met bepakking uitgestapt. Bekend met het fenomeen, dus. Nooit onderschatten... hitteslag, dehydratie en verlies van mineralen liggen altijd op de loer.

Eenmaal op gang gekomen valt de eerste bezorgdheid -de sandalen- vrij snel weg. Die zitten als gegoten. Ik weet, het klinkt vreemd voor iemand die het nooit heeft geprobeerd. Ook ik had ooit visioenen van gebroken tenen, struikelen over boomwortels, steentjes onder de voetzolen en schokken in de knieën. Neen, niets van dit alles. Als een echte indiaan vlieg ik over de trail. Kleine disclaimer: altijd oppassen voor het TMTS (Too Much Too Soon) syndroom. Het overschakelen naar dit soort schoeisel moet steeds zeer geleidelijk gebeuren. Ik ben er ergens anderhalf jaar geleden mee begonnen.

De ware uitdaging ligt elders. De hitte.Terwijl ik langzaam maar zeker in mijn nopjes begin te komen, besef ik ook dat het geen "walk in the park" zal worden. Liters zweet per uur verliezen we. En met die liters grammen zout, vermoed ik. Gelukkig zit er Nuun in mijn drinkzak en heb ik een handvol S-caps in mijn borstzak zitten.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Drinken maar, is de boodschap. En toch wat op de inspanning letten, kwestie van niet te oververhitten.

De eerste drankpost komt snel. So far so good. Mijn trailbuddy lijkt de warmte minder te smaken, maar dat loopt wel los denken we. Onderweg herkennen we hele stukken uit de Team Trail 2.0 van enkele maanden geleden. Alles ziet er nu nog veel groener uit. En het had nog niet zolang geleden geregend, dus weinig stof.

Prachtig parcours trouwens, volgend jaar wil ik er terug bij zijn.

Eenmaal terug beneden aan de Ourthe, begint het me te dagen dat Frank niet helemaal in zijn gewone doen is. Ik vraag me af hoeveel hij gedronken heeft, en welke concentratie aan isotoon drank poeder er wel in die Camelbak zou kunnen zitten. Al een paar kilometer aan een stuk probeer ik hem een S-cap of twee te verkopen, maar hij lijkt me iets trager van begrip dan anders.

Plots hoor ik een doffe klap gevolgd door een langerekte reeks vloeken achter me. Verdorie, dat wordt wandelen tot het einde, vrees ik. Of erger...

Gelukkig valt het mee, maar het tempo is definitief gebroken. En Frank achterlaten in die omstandigheden... geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt. Leave no one behind.

Even later, op weg naar de oversteek van de Ourthe valt het moreel op een dieptepunt. Geen verhaaltje kan mijn buddy opvrolijken. Gelukkig zorgde de Ourthe voor een tijdelijke verkoeling.

OK, op naar de volgende drankpost. Lag die niet op km 21? Of was het 23? Ze blijft eindeloos ver weg. Zou ze afgeschaft zijn?

Na een lange tocht komen we aan in Maboge.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank AsselmanDaar zal het wel zijn. Beneden aan de brug: niets. Enkel een steile klim naar boven. Voor velen lijkt dit een psychologische en fysieke opdoffer. Maar alles went, en uiteindelijk bereiken we toch de drankpost op kilometer 24. Het wordt een langere pauze dan voorzien.

We kunnen ons neerleggen bij het feit dat dit een trail van 21 km gevolgd door wandeling van 14 km zal worden en zetten ons in beweging. Onder een loden zon. Ondanks onze stevige pas, lopen heel wat lopers ons voorbij. Ergens knaagt het een beetje bij mij, maar ik besef dat het ook voor mij wijzer is van geen exploten te gaan uithalen op drie weken van de Marathon du Mont Blanc. Waar we intussen toch al een half jaar naartoe aan het werken zijn.

Af en toe kan ik het me niet laten en huppel eens een bergje op. Aan de laatste post weet ik zeker dat we het zullen halen.

Vanop de terrrasjes in La Roche klinkt applaus, dat geeft nieuwe energie. Waar blijft die aankomst? Uiteindelijk zullen de 35 km er bijna 38 blijken te zijn. 

Frank is duidelijk diep gegaan. Voor een keer ben ik diegene met de meeste energie na de aankomst. Maar het herstel gaat snel. En even later laten we ons de hot-dogs en de Chimays smaken.

Een paar dagen later ben ik zeer tevreden over deze tocht. Een absolute aanrader en een prachtige training. Bovendien toch weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Neem niets voor vanzelfsprekend aan. Voor hetzelfde hebben we een gelijkaardige hitte in Chamonix. Of erger nog, sneeuw, regen of wind met gevaar voor onderkoeling. Mentale voorbereiding op alle scenarios.

En... deze jongen gaat toch twee weken op dieet. Er moet deze en volgende week toch iets af, alvorens aan de carbo-loading voor Chamonix te beginnen.