07-05-14

The Whole Damn Thing in Bouillon

De laatste weken groeide binnen het Road to Chamonix team het besef dat de eerste ultra maar een kwestie van tijd meer was. Waar zou het gebeuren? Bouillon of Oudenaarde? Het hing in de lucht. Wel.. soms gaat het niet exact als verwacht. Of slechts gedeeltelijk.

Voor ondergetekende verliep alles volgens plan. Solvay, holiday home, bouillonVrijdagnamiddag met mijn gevolg neergestreken ten huize Solvay in Bouillon. Eerst moest er gefeest worden. Verjaardagen horen gevierd te worden, trail of niet. Vanuit het raam ligt het kasteel er grimmig bij, kwestie van ons enigzins bij de les te houden. In de schemering besluiten we ons met z'n allen naar de overkant van de vallei te begeven. Stevig wandelingetje. Nummers afhalen. "Frank 31, Sander 105", SMS ik naar Frank. "Oei, ik heb 13, omgedraaid", krijg ik terug. Profetische woorden...

Voor de rest niets dan goeds over de organisatie. Elke deelnemer krijgt een prachtig uitgewerkte topografische kaart met daarop parcours, doorwaadplaatsen, bevoorradingen, eerste hulp posten en niet in het minst een negental met de wagen toegankelijke plaatsen waar supporters de lopers kunnen opwachten. Ons ondersteuningsteam zal weten wat gedaan de volgende dag... Ik besluit nog een gigantische ijsroomcoupe binnen te werken en val dan om van de slaap. Voor het donker wordt, gaat bij mij het licht uit. Mezelf optuigen zal voor bij het krieken van de dag zijn.

Om zes uur 's ochtends begint de voorbereidingsroutine. Een nieuw aspect is een paar Black Diamond z-poles de zijzakken van m'n Salomon Skin Pro. Eindelijk terug stokken. Met het idee van traag maar onstuitbaar voor de 56 km te gaan stevig in mijn hoofd geplant, weet ik dat ik ze zal kunnen gebruiken.

Nu Frank nog. Ik weet dat hij het ook kan, maar wil hem niet pushen. Zo werkt dat niet...

Om 7h11 rinkelt de telefoon. Daar is de man. Enkele minuten laten onstpint zich een levendige discussie over deelname aan de Three Peaks Yacht Race een weeklange zeilrace langs de westkust van Engeland en Schotland waarbij het oprennen van de Snowdon, Scafell Pike en Ben Nevis deel van de beproeving is. Ideetje van Opa Zee, ex-ultra loper en fervent zeiler, die het wel ziet zitten om ons rond te varen. Wie weet...

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Als Frank's traditionele peperkoek met banaan en mijn eitjes zijn binnengewerkt, vertrekken we naar de startplaats met het hele team. Boven is het al een internationale drukte van jewelste. En ja, steeds meer oude en nieuwe bekenden, we draaien intussen al een paar wedstrijden mee. Hier en daar worden er ook handschoenen toegeworpen. Een oude bekende daagt Frank uit. Hmm... Als daar maar geen vodden van komen.

Intussen staan we op de binnenplaats. Plotseling een surrealistisch beeld. Hoog op de kantelen zit een eend de zaak te overschouwen, terwijl de haviken met een touwtje rond hun poot op de binnenplaats rondhuppelen.

Over het trage vertrek en de initiele opstoppingen zijn al hele boeken geschreven. Ik vind het niet erg. Zachtje op gang komen voor die lange afstand. Het lijkt erop dat alle pijntjes weg zijn, zelfs de onsteking die al zes maand in mijn peesaanhechtingen sluimert is in geen velden of wegen te bespeuren. De dynamische rust heeft zijn werk werk gedaan. Goede beslissing. Net ergens gelezen dat de echte moed soms zit in het schema aan de kant durven schuiven. Nooit een probleem geweest bij mij.

Intussen zijn we al bijna in Corbion. Groot is mijn verrassing als ik na een kilometer of 7 mijn wederhelft, kinderen en hun grootouders aan de kant zie staan. Punt V1 op de kaart. Stipt. Op naar Frahan, de hoofdbevoorradingspost, waar de 56 km lopers twee zullen langskomen. Het parcours is redelijk zwaar, soms technisch. Op een vlakke onverharde weg loop ik wat met mijn stokken te spelen, struikel over mijn eigen voeten... en ga volledig onderuit. Zonder erg, maar wel wakker geschud. De eerste keer dat ik val op 580 afgelegde kilometers in 2014... meteen goed voor een adrenaline rush.

Er komen nog een paar indrukwekkende stukken op de Cretes de Frahan om dan uiteindelijk na 12 km in Frahan zelf aan te komen. Wat een weerzien. Gemiddeld 7,5 km per uur gelopen, maar met alle vertragingen beginnen de cut-off times gevaarlijk dichtbij te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomFrank besluit ervandoor te gaan. Ik ga volledig in ultra modus en gebruik mijn stokken maximaal. Hier komt de trekking ervaring goed van pas. Om mijn Runkeeper batterij te sparen gaat de muziek uit ter hoogte van de splitsing tussen de twee varianten. De keuze voor de 56 km is nu definitief gemaakt.

Het wordt menens, maar ik weet dat het gaat lukken. Born again ultra runner. De korte paslengte, de Ultra Distance Poles die ervoor zorgen dat het hele lichaam werkt, een paar NUUN tabletten in de Hydrapack, S-Caps (gebufferde zout capsules) aan elke ravito en niets anders dan de perfect gebalanceerde InnerMe bars en gels maken dat ik me top voel. Perfect gehydrateerd en voorzien van de juiste energie. Geen zoete rommel die de maag irriteert.

De kilometers tikken weg. Voor ik het weet, zie ik mijn begeleidingsteam al staan over het brugje in Mouzaive. De kinderen worden dol. Dat doet plezier. Halfweg! Mezelf eens verwennen met een hoop cola. En weer op weg, terug naar Frahan. Door de bossen, deze keer. Ik blijf dezelfde mensen zien. voor me op bergaf, achter me op bergop. Voorzichtig bergaf, we moeten nog even mee.

Net voor Frahan zie ik velen versnellen en doe hetzelfde. Verdorie, we zitten zo dicht bij die cut-off tijd. Ze zullen ons toch niet tegenhouden, speculeren we. Gelukkig zal het zo'n vaart niet lopen. Kilometer 41, 42, 43 en daar zijn we terug aan de ravito.

De onheilstijding komt binnen via het volgteam. Frank zit in de eerste hulp post. Wat? Weinig details bekend, maar hij zou de 35 km uitgelopen hebben. Verdorie. Niet te lang treuzelen. Er zijn nog serieuze hindernissen te nemen. Binnen 300m begint The Wall. Aan de voet piept de tijdsregistratie. Er wordt een apart klassement bijgehouden. De muur blijkt zijn naam eer aan te doen. Hoe doe je dit als het regent? Ik kom hijgend boven en hoor de biep. Later zal blijken dat ik de 84ste tijd heb op de muur. Dit soort tijden vind je gemiddeld gezien veel hoger in het klassement. Eigenlijk zonder veel moeite, dus we hadden nog wat surplus in de benen zitten. Hmm... dat lijkt een opsteker voor de Mont Blanc Marathon, waar stijgen de overhand heeft.

Eigenlijk komen er nog best wel een paar zware stukken. Af en toe tracteer ik mezelf op een stukje muziek. Intussen lijkt lijkt het meer en meer op een langdurige obstakel koers. In Botassart de laatste ravito. Nog een vijftal km te gaan. De vermoeidheid begint te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomAfdalend naar de Semois om over te steken naar Le Tombeau Du Geant, stuit ik voor de tweede keer op een groep jongeren van het HELB die met behulp van klimgordels, touwen, spierkracht en immens veel motivatie en teamwerk een rolstoel met passagier over het hele 35 km traject gehesen hebben. Een heksentoer. Dat zijn de echte helden vandaag. Om de tranen van in je ogen te krijgen. Nog 4 km te gaan, boys and girls, succes in het water.

Het heupdiepe ijskoude water werkt verfrissend. Weer ertegenaan langs de oever, de tweede oversteek in ondieper. Nog een kilometer of twee te gaan. Het gaat lukken! Aandacht erbij houden. Na paar keer stijgen en dalen hoor ik het gejuich en de trommels door de bomen weerklinken. Afdalen door het bos, het brugje op. Hoog boven mij torent het kasteel. Van boven op de heuvel galmt mijn naam door de vallei. Ze staan paraat, mijn trouwe supporters. Bovenaan de trappen.

De meisjes hollen de laatste honderden meter mee bergop. De registratie biept, 400ste. Op 448 finishers zal later blijken. Het is gelukt. Nagenoeg negen uur onderweg geweest. 7500 Calorieen verbrand.

Gemengde gevoelens... Mijn gedachten zitten bij Frank. Hij blijkt al naar huis. Moet 200 km rijden met zwaar ingetape-te voet. Hoe zwaar is de kwetsuur? Wat met ons Chamonix plan? De Loop van Vlaanderen kunnen we alvast vergeten, dat is zeker. De toekomst zal uitwijzen wanneer we de draad terug kunnen oppikken. Wat met de motivatie?

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Die avond is het relaxen geblazen. Etentje in het stadje. Genieten. Genieten van mijn eerste ultra van 2014, de tweede sinds mijn gloriejaren. Genieten van mijn eerste UTMB punt ooit.

 

PS: Hier nog een wedstrijdfoto (genomen na 51 km, met op de achtergrond de legendarische Peter M.)

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

 

01-05-14

La Bouillonnante : Grand Trail de Bouillon

Het is weer bijna zover. Dit weekend naar Bouillon, om er zaterdag om 8h45 op het kasteel te starten voor de 35/56 km.

Na een kleine drie weken zelf opgelegde rust - de hel van elke loper- kijken we met gemengde gevoelens uit naar deze klepper van een trail run. De superlatieven zijn niet van de poes. De mooiste, de zwaarste, de interessantste, ... In ieder geval is hij populair. Uitverkocht in één nacht. Het is enkel dankzij mijn trailbuddy Frank's vroege ontwaken op de ochtend van 6 December dat ik ingeschreven ben geraakt. Om 5h30 als ik me niet vergis. Ik dommelde toen nog.

Bouillon, La bouillonnante, trail, 2014

 

Gemengde gevoelens... elke loper weet hoe het voelt om drie weken niet te lopen in het zicht van een naderende wedstrijd. De twee kilo die ik intussen verzameld heb, voelen aan als twintig. De verhoopte frisheid in de benen is ver te zoeken, en de twijfel slaat toe...

Heheheh, de typische hypochondrische lopersblog. Vol ups en downs. Euforie na de wedstrijd, twijfels ervoor en tussenin, wel... veel kans dat het over een of ander pijntje gaat. Of over troostaankopen, dat kan ook.

Wel, ahem... De Black Diamond Ultra Distance Poles zullen zaterdag van de partij zijn. De Spyridon MR (Mud Runners) zijn helaas nog onderweg. Aan mijn Luna Sandals moeten de Crafts en Stitching Monkeys in Seattle waarschijnlijk nog beginnen. Ja, ik heb onlangs Born to Run van Christopher McDougall ook eens gelezen. Na bijna twee jaar lopen zonder schoenen werd het tijd. Luna Sandals is het bedrijfje van Barefoot Ted, een van de hoofdpersonages. Voor wie een zekere Manuel Luna in 2006 eens een paar sandalen uit een autoband kerfde. Sandalen waarmee intussen de zwaarste trails ter wereld gelopen zijn. Mooi verhaal achter volgende link, Tom Norwood op actieve bedevaart naar de Copper Canyons om die legendarische trail te lopen. "Unlike more than half the starters of the race, I did finish, but not without vomiting, weeping like a baby, and death marching across the finish line fourth from last." 

Maar zover zijn wij hier nog niet. We doen later nog wel eens een ultra trail op onze teenslippers. Eerst de Bouillonnante nog finishen...

Deze keer wordt het een familie uitstapje. Vrijdagavond al naar het kasteel, de tent op de esplanade. Om het met de woorden van de sympathieke organisatoren te zeggen: "Als jullie vanaf vrijdag in de streek zijn, aarzel niet om je borstnummer op te halen. Het zal jullie een grote stress wegnemen." Oef, dat treft, ik loop momenteel de muren op. 

De volgende dag is het dan zover. Van ons huis naar het kasteel is het 800m wandelen, de loop start binnen de muren. Tegen dan hoop ik natuurlijk ook Frank gevonden te hebben; die plant om de ochtend zelf aan te komen in Bouillon.

Trouwens ook de eerste race met tijdslimieten in deze TRTC campagne. De eerste poort zit op kilometer 12; diegenen die langer dan 1h45 over dat eerste traject doen, worden daar al tegengehouden. De tweede poort zit op kilometer 39. Daar ben je best binnen de zes uur al voorbij. De 56 km moet je op acht uur afgedraaid hebben. Gemiddelde boven de 7 kmph houden is dus de boodschap.

Tijd voor een loopje. Dertien kilometer om die ingeslapen beentjes los te maken. Eigenlijk zijn we best wel in onze nopjes. Wooohoooo! 

 

17-04-14

The road gets rocky... Spa Olne

Dit weekend Spa-Olne gelopen. In een notendop: droog, nevelig en hard aan de voeten.

Om wat meer kwaliteit in zijn trainingen te brengen, nodigt het Road to Chamonix team occasioneel een gastloper uit. Zo ook dit weekend.

Spa-Olne, 2014, Trail

Gezien Frank regelmatig durft te vernoemen dat hij als het ware de beste chauffeur van het hele team is en... bovendien graag vroeg opstaat, kreeg hij dit weekend de eer om voor dag en dauw de team leden te verzamelen in verschillende uithoeken van Oost-Vlaanderen om ze veilig en wel in Olne te deponeren. Kolfje naar zijn hand, natuurlijk. Getuige bovenstaande foto. Kijk ook even naar de ondergrond, die gaat voor de gevijfvingerde auteur van dit stukje nog een rol van belang spelen.

Beetje frisjes en nevelig daar in Olne, voor de rest gaat alles vlot. Goede infrastructuur. Om 10h15 allen naar een paar gele TEC bussen en daar staan we dan een uurtje later in Spa. Op de rommelmarkt. Een korte laconieke briefing: volg de kalksporen en de hier en daar vastgekoopte linten, zorg dat je niet verloren loopt en besef dat je ten allen tijde verantwoordelijk bent voor jezelf in het verkeer. Daar gaan we dan. De eerste 500m is het aanschuiven, dan barst het los.

En voor mij gaat het goed, misschien te goed. Mooi parcours, zeker de eerste helft. Trippel bergop en trippel bergaf. The minimalist pace. Even een fotosessie aan het kasteel van Franchimont. Een praatje met een dame die de Transalpine gaat lopen... Een kleine pauze wanneer onze gastloper zich een bloedneus niest...

spa-olne,2014,trail,steven de backer

spa-olne,2014,trail,steven de backer, Frank AsselmanTot de 20ste km flirten we met een gemiddelde van 9,5 kmph en dan, na een kilometer lang traject grint en een lange helling naar beneden besef ik het... rust dringt zich op. De vermoeidheid van het relentless forward TRTC schema, de solo extra van vorig weekend -een 33km MTB-route aan 11 kmph- en de vele trail runs van afgelopen weken zitten er dik in. Vooral in de pezen van de voeten. Elke stap doet pijn aan de enkels, mijn hielen zijn murw geslagen en op bergaf daalt mijn snelheid naar 6,5 kilometer per uur. Iedereen haalt me in... Mijn trailbuddies verdwijnen uit het zicht. Ik zal ze terugzien op de 3de drank post op de 23-ste km aan de rivier.

Bij een emmer rozijnen en een bak chips. Deze keer geen traditionele peperkoeken en bananen om naar binnen te werken voor Frank. Wat wil je voor acht Euro inschrijvingsgeld, weet een wijsneus.

Eenmaal terug bergop, voel ik me in mijn nopjes. We beginnen weer in te halen. Maar mijn trailbuddy en ik zijn het roerend over eens... Rust dringt zich op. Er moet een en ander herstellen. En binnen drie weken de Bouillonante. Wie droomde er weer van de 56 kilometer?

spa-olne,2014,trail, sander boom,

Onze gastloper heeft duidelijk overschot... Wat zal hij doen? Beetje pompen bovenaan elke helling, terwijl hij ons opwacht? Neen, de laatste 5 km schakelt hij een tandje bij en weg is hij. Zoef. Een verdienstelijk triatleet meenemen kan gevolgen hebben.

Dan weer een paar gevreesde afdalingen op grint. De schokken zijn moeilijk te harden. Verdorie, de blein onder mijn hiel opgelopen tijdens de Team trail door een minuscuul steentje in mijn Spyridon -wie stopt er nu om zijn schoen uit te kloppen- doet echt pijn en zorgt ervoor dat ik helemaal scheef ga lopen. Frank verdwijnt uit het zicht in de laatste 2 kilometer...

Dit is kwaliteit in mijn training! Een voorproefje van het grote afzien dat nog gaat komen.

Die gedachte geeft me moed en ik kan mijn snelheid terug opkrikken naar 10,5 kmph. Een voetbalveld, linten, bochtje en ... aankomst. Te verbouwereerd of te murw om mijn nummer te tonen (hangt aan mijn rugzak, ik moet me omdraaien, dat is momenteel even rocket science voor mij). Daar staan Frank en Steven. Allemaal moe maar tevreden. Een kleine 31 km en 850m D+ is toch niet niks.

Een paar minuten later al aan het recuperen. Dat gaat snel. Recovery shake. Een paar Ciney Blondes en een zak chips met Bicky burger smaak. De finale van Paris Roubaix in de kantine.  Languit op de achterbank in de auto met The Sleepwalkers op de schoot. 's Avonds de sauna in. Litertje karnemelk. Volgende dag fris aan het werk en een stevige workout in de fitness. Toch gaat er in de komende weken weinig gelopen worden. Pezen en hielen hebben rust nodig, niets aan te doen. Fietsen, cross-trainen en uren op de trampoline. Dynamic recovery. Anders zal er geen Bouillonante inzitten begin mei.

En ik zou Steven nog graag tegen het lijf lopen in Méaudre in September. Daarover later meer. The road becomes longer and longer.

En zaterdag -hiep, hiep, hoera- is er een trailbuddy jarig.