17-04-14

The road gets rocky... Spa Olne

Dit weekend Spa-Olne gelopen. In een notendop: droog, nevelig en hard aan de voeten.

Om wat meer kwaliteit in zijn trainingen te brengen, nodigt het Road to Chamonix team occasioneel een gastloper uit. Zo ook dit weekend.

Spa-Olne, 2014, Trail

Gezien Frank regelmatig durft te vernoemen dat hij als het ware de beste chauffeur van het hele team is en... bovendien graag vroeg opstaat, kreeg hij dit weekend de eer om voor dag en dauw de team leden te verzamelen in verschillende uithoeken van Oost-Vlaanderen om ze veilig en wel in Olne te deponeren. Kolfje naar zijn hand, natuurlijk. Getuige bovenstaande foto. Kijk ook even naar de ondergrond, die gaat voor de gevijfvingerde auteur van dit stukje nog een rol van belang spelen.

Beetje frisjes en nevelig daar in Olne, voor de rest gaat alles vlot. Goede infrastructuur. Om 10h15 allen naar een paar gele TEC bussen en daar staan we dan een uurtje later in Spa. Op de rommelmarkt. Een korte laconieke briefing: volg de kalksporen en de hier en daar vastgekoopte linten, zorg dat je niet verloren loopt en besef dat je ten allen tijde verantwoordelijk bent voor jezelf in het verkeer. Daar gaan we dan. De eerste 500m is het aanschuiven, dan barst het los.

En voor mij gaat het goed, misschien te goed. Mooi parcours, zeker de eerste helft. Trippel bergop en trippel bergaf. The minimalist pace. Even een fotosessie aan het kasteel van Franchimont. Een praatje met een dame die de Transalpine gaat lopen... Een kleine pauze wanneer onze gastloper zich een bloedneus niest...

spa-olne,2014,trail,steven de backer

spa-olne,2014,trail,steven de backer, Frank AsselmanTot de 20ste km flirten we met een gemiddelde van 9,5 kmph en dan, na een kilometer lang traject grint en een lange helling naar beneden besef ik het... rust dringt zich op. De vermoeidheid van het relentless forward TRTC schema, de solo extra van vorig weekend -een 33km MTB-route aan 11 kmph- en de vele trail runs van afgelopen weken zitten er dik in. Vooral in de pezen van de voeten. Elke stap doet pijn aan de enkels, mijn hielen zijn murw geslagen en op bergaf daalt mijn snelheid naar 6,5 kilometer per uur. Iedereen haalt me in... Mijn trailbuddies verdwijnen uit het zicht. Ik zal ze terugzien op de 3de drank post op de 23-ste km aan de rivier.

Bij een emmer rozijnen en een bak chips. Deze keer geen traditionele peperkoeken en bananen om naar binnen te werken voor Frank. Wat wil je voor acht Euro inschrijvingsgeld, weet een wijsneus.

Eenmaal terug bergop, voel ik me in mijn nopjes. We beginnen weer in te halen. Maar mijn trailbuddy en ik zijn het roerend over eens... Rust dringt zich op. Er moet een en ander herstellen. En binnen drie weken de Bouillonante. Wie droomde er weer van de 56 kilometer?

spa-olne,2014,trail, sander boom,

Onze gastloper heeft duidelijk overschot... Wat zal hij doen? Beetje pompen bovenaan elke helling, terwijl hij ons opwacht? Neen, de laatste 5 km schakelt hij een tandje bij en weg is hij. Zoef. Een verdienstelijk triatleet meenemen kan gevolgen hebben.

Dan weer een paar gevreesde afdalingen op grint. De schokken zijn moeilijk te harden. Verdorie, de blein onder mijn hiel opgelopen tijdens de Team trail door een minuscuul steentje in mijn Spyridon -wie stopt er nu om zijn schoen uit te kloppen- doet echt pijn en zorgt ervoor dat ik helemaal scheef ga lopen. Frank verdwijnt uit het zicht in de laatste 2 kilometer...

Dit is kwaliteit in mijn training! Een voorproefje van het grote afzien dat nog gaat komen.

Die gedachte geeft me moed en ik kan mijn snelheid terug opkrikken naar 10,5 kmph. Een voetbalveld, linten, bochtje en ... aankomst. Te verbouwereerd of te murw om mijn nummer te tonen (hangt aan mijn rugzak, ik moet me omdraaien, dat is momenteel even rocket science voor mij). Daar staan Frank en Steven. Allemaal moe maar tevreden. Een kleine 31 km en 850m D+ is toch niet niks.

Een paar minuten later al aan het recuperen. Dat gaat snel. Recovery shake. Een paar Ciney Blondes en een zak chips met Bicky burger smaak. De finale van Paris Roubaix in de kantine.  Languit op de achterbank in de auto met The Sleepwalkers op de schoot. 's Avonds de sauna in. Litertje karnemelk. Volgende dag fris aan het werk en een stevige workout in de fitness. Toch gaat er in de komende weken weinig gelopen worden. Pezen en hielen hebben rust nodig, niets aan te doen. Fietsen, cross-trainen en uren op de trampoline. Dynamic recovery. Anders zal er geen Bouillonante inzitten begin mei.

En ik zou Steven nog graag tegen het lijf lopen in Méaudre in September. Daarover later meer. The road becomes longer and longer.

En zaterdag -hiep, hiep, hoera- is er een trailbuddy jarig.

 

31-03-14

Fortunate Sons

Some folks are born, silver spoon in hand... zo voel ik me althans de laatste dagen. Tijdens mijn herstelloopje hiernet werd ik overweldigd door een gevoel van dankbaarheid. Blij dat we trail wedstrijden mogen lopen in de prachtige natuur, tussen leuke mensen. Blij dat we na een zekere confrontatie met onszelf kunnen aankomen met het gevoel dat we weer net iets beter geworden zijn dan toen we vertrokken. En blij te mogen horen dat we enigzins gek zijn.

Trail, Team trail 2.0, Bérismenil

Zoals mijn trailbuddy Frank hieronder beschrijft, was het leuk in op de Team Trail 2.0 nabij La Roche. 

Niet dat het zo gemakkelijk was, dat niet. Deze jongen was aardig moe toen we aankwamen. En ook een beetje wijzer. Hoewel ik aangenaam verrast ben over het feit dat trail lopen en "minimalistische schoenen" zo goed samengaan, moest ik toch even van de beperkingen proeven. Bij steilere afdalingen moest ik het heel rustig aandoen of ik was ze kwijt... en dat continue remmen zorgde meteen voor verzuring. Volgende keer de trekking poles mee voor langdurige afdalingen, dan galoppeer ik hopelijk ook vlotjes naar beneden.

Maar desondanks zeer tevreden over ons uitje. En natuurlijk smaakt dat naar meer. Veel meer! 

Binnen twee weken nemen we in Olne de bus naar Spa. Om dan prompt terug naar Olne te lopen. En we zullen daar niet alleen zijn. Stay hungry, stay foolish.

trail,team trail 2.0,bérismenil

 trail,team trail 2.0,bérismenil

The long and winding road

'Ge moet eens wat kwaliteit in uw trainingen steken' had mijn collega Steven mij gezegd. Wel Steven, zaterdag was het redelijk kwalitatief. Op Belgische bodem op een afstand van 30 km 1400 hoogtemeters doen, het is een huzarenstukje. Veel plat heb ik in elk geval niet gezien.

Het was onze derde trail van het jaar, maar dit keer was het een echte. In Lasne en Chimay was het nog een golvend parcours. Dat kon van deze editie niet gezegd worden.  Al na een paar kilometer stonden we in de file op een single track padje. Het was bukken onder omgevallen bomen, boomwortels ontwijken, zelfs over rotsen klauteren. Bij momenten kan men nog moeilijk van lopen spreken. Dat hoort bij trail. Daar houden we van.

Na een uur kwamen we een eerste keer voorbij de finish en stond er nog maar 7.5 km op de teller. Amaj mijne frak. Dat wordt hier een lange training vandaag. Wij weg voor een tweede lus. Halverwege de tweede lus komen we plots blauwe pijltjes tegen (bestemd voor de derde lus). Verwarring alom. Een paar ploegen besluiten om die blauwe pijltjes te volgen. Een foute beslissing. want als je een half uur voor het Salomon team binnen bent, moet je ofwel Kilian Jornet heten, ofwel heb je een stuk afgesneden. Het resultaat is een DSQ.

The road to Chamonix blijft mooi op koers en komt een tweede keer voorbij de finish. We zijn nog niet halfweg. Dan weten we al dat het nog pijn gaat doen. De laatste lus van 17 km was prachtig maar onwaarschijnlijk zwaar. Op een paar kilometer voor de aankomst loop ik één van de vele Nederlanders voorbij. 'Dit doe ik nooit meer', vertrouwt hij me toe. Jammer, want het is echt heel mooi. Een gezonde dosis masochisme komt hier echter wel van pas.

We strompelen over de finish na 4 uur en 5 minuten en zijn 45ste op 118 deelnemende ploegen. We nemen stilaan onze plaats in dit trailwereldje in. De vooruitgang is onstuitbaar en gestaag.

Volgende afspraak binnen twee weken. Dan gaan we naar Spa en krijgt het 'Road to Chamonix' clubke een gastoptreden van niemand minder dan Steven De Backer. Ik kijk er alweer naar uit.