17-08-14

Tribute to a Real Trail Companion*

Gisteren hebben we de Trail des Fantômes gelopen, met ons kleine TRTC team. Het was Frank's eerste ultra afstand, ongeveer anderhalve maand na zijn eerste trail marathon, dus kan ik het niet nalaten om eventjes een klein eerbetoon aan mijn trail buddy te schrijven.

Trail des fantômes, 2014, 50 km, Frank Asselman

Een kleine tien maand geleden besloten we ons in te schrijven voor de Marathon du Mont Blanc, het sein voor Frank om te beginnen met trainen voor de lange afstand. Geen klein bier voor een gewezen sprintbom.

Mijn eigen trail ambitie was dat jaar net terug ontwaakt. Maar toen ik in November 2013 een Word document ontving, met daarin meer dan een dozijn stevige trail wedstrijden voor de komende zes maand... heb ik toch even gefronst. Eigenlijk... waarom niet, dacht ik toen. En we waren vertrokken.

De 25 km Houffatrail in December bracht meteen een stevige reality check. Maar we gingen door. En hadden er veel plezier in. Groeiden elke dag en verloren zelfs een paar kilogrammen.

Een kleine zeven maand later was Frank's eerste marathon binnen, en niet de minste.

Wat ik niet meteen verwachtte, werd in juli een feit: Frank nam zich voor om in augustus zijn eerste ultra afstand te lopen, en met de Trail des Fantômes 50 km pikte hij er niet de minste uit. Volgens velen de mooiste, maar ook de taaiste in de Benelux.

Dit kwam mij trouwens goed uit. In de aanloop van de Ultra Trail du Vercors binnenkort in september kon ik deze "time on my feet" zeker gebruiken en ik keek er bovendien naar uit om Frank te vergezellen tijdens zijn eerste ultra avontuur.

En het is gelukt. Op een zwaar doorregend parcours. Zonder risico's of uitputting, aan een gestaag tempo en met de glimlach aan de finish.  Wat een voldoening.

Feest!!

Trail des Fantomes 2014, Frank Asselman, Sande Boom, ultra, 50 km trail, Luna Sandals

En nog meer feest voor diegenen die al weten dat de lange kronkelige weg die ons al eenmaal naar Chamonix heeft gebracht, zich voor volgend jaar voortslingert naar enkele prachtige doelen.

Ik ben benieuwd naar Frank's verslag van deze heerlijke trail run.

En nogmaals proficiat, buddy! Long may you run!

* Ook daar zou TRTC als afkorting voor kunnen staan. 

05-08-14

Une Préambule

Wat doet een mens als hij een doel bereikt heeft? Rusten of meer van dat? In mijn geval werd het meer van dat. Een actieve gezinsvakantie in Frankrijk gecombineerd met een kleine prelude op de Ultra Trail du Vercors van september eerstkomende. Zonder teveel te willen vooruitlopen op de bekendmaking van het grote doel van volgende jaar, kunnen we reeds aankondigen dat het TRTC collectief zich na de Trail des Fantômes half augustus even opsplitst gedurende de maanden september en october om dan in december full force terug te keren voor een nieuw seizoen met nieuwe uitdagingen.

mont Aiguille, Vercors, Trail, Run

Terug naar de Vercors, dat ruige gebied net onder Grenoble. Omzoomd door zijn kalkstenen kliffen zo ondoordringbaar dat La Résistance er gedurende de bezetting een veilig onderkomen zocht en er in july 1944 de eerste democratische zone van Frankrijk kon uitroepen. Niet zonder het nodige leed, getuige de vele momumenten verspreid over de meest desolate plekken van dit indukwekkende plateau.

Les Randonnées du Vertige, worden ze genoemd, de tracks door die hier lopen. Na een paar trektochten door dit gebied was ik verkocht, en het was in 2005 dat de openbaring kwam. Op een avond vertrouwde de gastheer van een chambre d'hôtes me iets toe als: "Weet je, die trektocht waar jullie nu een week over aan het stappen zijn... er zijn gekken die dat in minder dan een etmaal doen... al lopend". En al besefte ik het toen nog niet... diep in mij vormde zich een besluit: ooit zal ook ik hier de trails lopen.

Vele omzwervingen en negen jaar -waarvan nagenoeg acht zonder langeafstandslopen- later is het zover. Ik ben één van de 11 Belgen die zich hebben ingeschreven op de solo van de UTV. En staar momenteel naar de kliffen doorheen een locaal biertje met de hoogst toepasselijke naam La Préambule.

mont Aguille, Vercors, Trail, Brewery

Na een leuke fietsvakantie in de Drôme, een een stevige klim naar Pas de l'Aiguille de dag voordien en een snel afgelegde Tour du Mount Aiguille deze namiddag, zie ik het op een vreemde manier eigenlijk allemaal wel zitten.

Voor de net afgeronde tour rond Mont Inaccesible, zoals de Mont Aiguille vroeger genoemd werd, heb ik terug mijn Luna Leadvilles aangetrokken. Ik begin langzamerhand versteld te staan wat je allemaal met die dingen kunt doen. Je vierjarige dochter in een rugzak een stenige bergpas opsjouwen, bijvoorbeeld.

Het lopen zelf ging vlot, zeker bergop, maar ik merk toch aan rug en algemene conditie dat ik iets te nonchalant geweest ben op het gebied van herstel na ons Chamonix avontuur. Weer een les geleerd. Hoe langer de trails, hoe belangrijker het recovery programma zal worden. Gelukkig heb ik intussen ook de electrostimulatie ontdekt, dat helpt echt. Maar toch... brassen, weinig slapen en een aan het toeval overgelaten fysiek recovery programma hebben er stevig ingehakt.

Geen tijd om te treuren, het adembenemende landschap leent er zich trouwens niet toe.

Time to to move on. Na dit parchtige uitje in de zuidelijke Vercors, volgt een bezoek aan het noordelijke deel. Dit is waar de UTV zich uiteindelijk zal afspelen. 

Dit gedeelte van de tocht is vooral een mentale voorbereiding. Méaudre, de start plaats. Het hotel op 600 m van de start. De dorpen waar mijn volgteam me zal opwachten om me er hopelijk te zien doorlopen: Corrençon-en-Vercors, Lans-en-Vercors, St.Nizier-du-Moucherotte, Autrans om dan terug aan te komen in Méaudre. Met 86 km en 4500 hoogtemeters in de benen. Ik wil alles kunnen visualizeren: inchecken de avond voordien, nummer afhalen, om half vijf 's ochtends naar de start wandelen... 100% focus op de trail, niets anders die dag. Maar het zal zwaar worden, zéér zwaar.

We verblijven in trail paradijs Villard-de-Lans. Op de toeristische dienst ligt een kaartje met 230 km aan bewijzerde trails voor de lopers. Hier is het Station de Trail du Vercors, een snelgroeiend netwerk van trail stations in de mooiste gebieden van Frankrijk.

Ik wil de vergezichten zien, ik wil de trail onder mijn voeten voelen. Helaas beslissen de weergoden er anders over, het giet intussen al dagen onophoudelijk, wegen worden afgesloten, campings worden ontruimd, hotelletjes lopen leeg... De voorspellingen worden er niet beter op en we beslissen om wat van het zonnetje te gaan genieten in Belgie.

En om na meer dan een maand radiostilte een TRTC meeting te beleggen. We moeten eerst de Trail de Fantomes nog kraken, Frank en ik. Als hij ons niet kraakt natuurlijk.

 

04-07-14

Everyone's a winner here... in Chamonix

Aankomst in Chamonix...

Dit is zowat de enige sport waar lopers die vele uren na de winnaar over de streep komen hun armen naar omhoog steken in een extatisch overwinningsgebaar. Vrij naar een inzicht van de Franse 100 km loper Eric Legat, die eraan toevoegt: "C'est ça l'ultra. C'est à la fois sa richesse et son essence même: on est dans dans l'ultra à partir du moment où le simple fait de franchir la ligne d'arrivée est une victoire en soi. L'ultra est une incertitude et un défi à relever."

Chamonix,skyrunning,2014, marathon du Mont Blanc, Sander Boom, Frank Asselman

 

Enkele uren voordien, ergens op het geaccidenteerde terrein tussen Tré Le Champ en La Flégère...

Ik huppel naar beneden als een berggeit. In opperste concentratie coordineer ik de plaatsing van mijn trekking poles en mijn voeten, terwijl in mijn hoofd als een mantra de woorden hameren die een toeschouwster enkele uren ervoren uitsprak: "Allez! On ne discute pas, on avance!" Dit moet de toestand zijn die de wetenschappers "flow" noemen. Waarbij men één wordt met wat men doet. Een demonstratie technisch afdalen. Ik vlieg. Achter me hoor ik een dame tegen haar looppartner iets zeggen als "Je ne sais pas comment il le fait, ce mec en Five Fingers. Et je ne vais pas courir derrière lui pour lui demander..." Ik draai me om en glimlach naar deze mensen die intussen al meters boven mij aan het klauteren zijn. En vlieg verder naar beneden. I'm alive!

Rewind naar zaterdagnamiddag....

De hele dag loop ik te hopen dat de weersvoorspelling er naast zal zitten en dat het voorspelde regenweer nog wat uitblijft. Ik wil op mijn Luna Leadvilles lopen. Na een welgemeende "Dude!" van Barefoot Ted MacDonald op mijn boodschap dat ik aan het meewerken ben aan de Lunaficatie van Belgie, had ik graag gemeld aan de flamboyante eigenaar van Luna Sandals dat ze ook de Marathon du Mont Blanc best konden verteren. Maar niet bij nat weer. Het zullen dus Five Fingers Spyridon MR worden, die hebben een beestig goede grip. Maar zijn hard in de afdaling, weet ik nog van onze Ardense avonturen.

Frank is vertrokken om gedag te gaan zeggen tegen Kilian Jornet, die blijkbaar even een bezoekje brengt aan de locale Salomon shop. Ik wil enkel mee als Emelie Forsberg komt om met mij op de foto te staan... en besluit dan maar als alternatief een saunatje te gaan nemen in de spa van ons prachtig hotel.

De boodschap komt binnen. Wegens mogelijk stormweer en de potentiële sluiting van de liften die de lopers en de supporters moeten terugbrengen, wordt het parcours verlegd en is de aankomst in Chamonix. Verdorie, 1000m extra afdalen op m'n Vibrams. Balen is dat. Frank stuift opgewonden terug binnen, duwt een foto met Kilian onder m'n neus en begrijpt frankly speaking niet waar ik me zorgen om maak. Mensen kunnen verschillen, dat is duidelijk.

De volgende ochtend...

Na een zeer korte nacht, niet echt geholpen door mijn snurkende medemens, pakken we. Het giet buiten. De nieuwe Icebreaker GT Merino jacket, gisteren gekocht aan de nummeruitreiking, zal meteen van pas komen. Buiten is het wachten onder de striemende regen. De overvloedige hoeveelheden Reblochon in de tartiflette van vrijdag zorgen dat maag en darmen opspelen. Leuk. En voor de verandering is de rechter achillespees de laatste week weer eens gaan opstijven. Waarschijnlijk door een gebrek aan beweging. Door een business trip afgelopen week heb ik intussen al een behoorlijk slaap tekort opgebouwd. Wat gaat dat geven? Ik weet het niet.

Alvast een vrij saaie eerste 12 km, waarin een paar flessenhalzen zitten, waardoor we regelmatig moeten aanschuiven. We zijn hier ook al een paar keer happy jogger Ruth en loopmaatje Heidi tegenkomen, die een vrij gelijkaardige voorbereidingstraject op hun weg naar Chamonix achter de rug hebben. Duidelijk in conditie... die halen het, geen twijfel! 

Eindelijk kilometer 18. Hier begint de echte stijging. En meteen komt de goesting opzetten. De stokken worden bovengehaald en in de lange colonne snelwandel ik mijn pezen los. Ik bedenk dat ze niet mogen afkoelen of het wordt gevaarlijk voor kwetsuren. En besluit daarom niet meer te stoppen. De ijle lucht doet ons naar adem happen, maar mijn misselijkheid ebt weg. Ik laat Frank achter, maar gezien hij een snellere daler is, reken ik erop dat hij wel terug komt.

Boven is het guur en onherbergzaam. Gelukkig heb ik mijn muts opgezet. De zichtbaarheid is beperkt en de afdaling wenkt. Ik daal sneller en beter dan gewoonlijk. Na enkele kilometers hoor ik een locomotief achter mij. "Frank the Tank" roep ik een paar keer enthousiast en begin honderuit te vertellen. Vanonder een capuchon flitsen een stel witte tanden in een glimlach langs: "Allez! On ne discute pas, on avance!", klinkt het. Ik moet lachen en het zinnetje blijft door mijn hoofd spoken.

We komen aan de volgende stijging. Ik krijg er nog meer zin in en begin snellere lopers te volgen. In hun kielzog steek ik een paar honderd lopers voorbij, bergop. Dan volgt een duidelingwekkende afdaling. Mijn trekking ervaring komt optimaal van pas en dan ongelooflijk maar waar, ik kom aan de hoofd van de colonne en dan ben ik plots alleen. Voor meer dan een halve kilometer. Even doordouwen en daar duikt in de verte een groepje langbenige trailloopsters op, die duidelijk geen moeite hebben met het terrein en deelnemer na deelnemer voorbij steken. Ik besluit mijn karretje eraan op te haken. Tegen de tweede top op La Flégère ben ik bijna 400 plaatsen opgeschoven.

Na een slok warme thee besluit ik meteen door te lopen. De afdaling vlot goed en kilometer na kilometer komt de finish dichterbij. Af en toe steekt een enkeling me voorbij. Intussen groeit mijn respect voor de 80 km lopers, waarvan velen dit soort afdaling in het donker hebben moeten maken. Vrijdag na middernacht stonden Frank en ik te kijken naar de dansende lichtjes die in het aardedonker hun weg naar beneden zochten. Intussen groeide mijn besluit om terug de komen. Voor de 80 km du Mont Blanc of de CCC volgend jaar in augustus. Benieuwd welke weg mij daar naartoe zal leiden.

De finish nadert en gejuich weerklinkt. Mijn hart zwelt bij het applaus. Over de streep wordt er een medaille rond mijn nek gehangen en een beker voor gratis Chamonix (wit)bier in mijn handen gedrukt. Ik pruts met mijn natte iPhone om een selfie met de medaille te maken en ga op zoek naar een beker bier die ik in één teug achterover kieper.

Stroomopwaarts op zoek naar Frank. Hij komt eraan, maar kijkt dwars door me heen. Dan toch ziet hij mij en loopt verder naar de finish. Heft zijn armen in een extatisch zegegebaar. Zo viert een mens dat hij zijn grenzen heeft verlegd. Een mythische finish foto.

Ik kan moeilijk een tweede keer finishen en moet door het publiek om Frank op te pikken. We besluiten nog een paar biertjes tot ons te nemen. Intussen begint Frank -zoals gebruikelijk wanneer hij diep gegaan is- zijn levenverhaal te vertellen aan een paar wildvreemden. Eigenlijk kun je medelopers geen wildvreemden meer noemen. Ik luister mee. Plots vragen ze naar mijn schoeisel en merken op dat er verleden jaar zelfs iemand op sandelen meeliep. Grrr.

Na een rondje recuperatie in de wellness van het hotel, is het die avond feestmaal in La Caleche. En bestuursvergadering van The Road to Chamonix. Onder het genot van een heerlijke Cote du Rhone worden de agendapunten besproken en beklonken met een stevige Chartreuser Genepi.

Heeft de onderneming haar doel bereikt? What's next? De notulen worden gepubliceerd in de loop van de maand juli. Intussen communicatiestop.

chamonix,skyrunning,2014,marathon du mont blanc,sander boom,frank asselman,fivefingers spyridon mr