23-08-14

The Grand Goal for 2015

Grand Duc Trail de ChartreuseDeze wordt het, de Grand Duc - Ultra Trail de Chartreuse. We waren er al een tijdje uit, en momenteel zijn we ons programma voor 2015 hierrond aan het opstellen.

De Grand Duc is een trail klassieker opgericht in 1988. Die zich afspeelt in het adembenemende Chartreuse massief, net boven Grenoble. 

De details van de 26-ste editie zijn nog niet bekend, maar de typische afstand is rond de 85 km met een positief hoogteverschil van boven de 4000 m. Het startsein wordt elk jaar om beurt gegeven in één van de dorpen op het plateau, het laatste weekend van juni.

Het zal een uitdaging worden, om het maar eens met een cliché te zeggen. Waarom Chartreuse en niet een van de vele andere mooie trails die Frankrijk rijk is? Het heeft misschien te maken met een oude liefde voor dit gebied. Prachtige trails, die ook wel eens als "randonnées du vertige" worden omschreven. Wie last heeft van ernstige hoogtevrees, gaat hier beter niet op pad. Er heerst hier ook een enigzins mysterieuze sfeer, het is niet voor niets dat de karthuizer monniken zich hier in totale stilte terugtrokken in de loop van de 11-de eeuw. Om af en toe onvervaard de kliffen op te klauteren op hun sandalen om kruiden te gaan plukken voor hun groene drankje.

Om een idee te geven van de sfeer rond dit evenement, hier het verslag van de editie 2013.


Wat een landschap! Echt iets om naar uit te kijken. En ik ben natuurlijk zeer benieuwd naar hoe de volgende editie eruit zal zien.

In ieder geval zal er getraind moeten worden. Véél trailplezier in de aanloop naar de Grand Duc. Gegarandeerd.

En nu je het zegt... Het lijkt erop dat The Road to Chamonix ons dit jaar helemaal niet naar Chamonix zal brengen... The road is long and winding.

17-08-14

Tribute to a Real Trail Companion*

Gisteren hebben we de Trail des Fantômes gelopen, met ons kleine TRTC team. Het was Frank's eerste ultra afstand, ongeveer anderhalve maand na zijn eerste trail marathon, dus kan ik het niet nalaten om eventjes een klein eerbetoon aan mijn trail buddy te schrijven.

Trail des fantômes, 2014, 50 km, Frank Asselman

Een kleine tien maand geleden besloten we ons in te schrijven voor de Marathon du Mont Blanc, het sein voor Frank om te beginnen met trainen voor de lange afstand. Geen klein bier voor een gewezen sprintbom.

Mijn eigen trail ambitie was dat jaar net terug ontwaakt. Maar toen ik in November 2013 een Word document ontving, met daarin meer dan een dozijn stevige trail wedstrijden voor de komende zes maand... heb ik toch even gefronst. Eigenlijk... waarom niet, dacht ik toen. En we waren vertrokken.

De 25 km Houffatrail in December bracht meteen een stevige reality check. Maar we gingen door. En hadden er veel plezier in. Groeiden elke dag en verloren zelfs een paar kilogrammen.

Een kleine zeven maand later was Frank's eerste marathon binnen, en niet de minste.

Wat ik niet meteen verwachtte, werd in juli een feit: Frank nam zich voor om in augustus zijn eerste ultra afstand te lopen, en met de Trail des Fantômes 50 km pikte hij er niet de minste uit. Volgens velen de mooiste, maar ook de taaiste in de Benelux.

Dit kwam mij trouwens goed uit. In de aanloop van de Ultra Trail du Vercors binnenkort in september kon ik deze "time on my feet" zeker gebruiken en ik keek er bovendien naar uit om Frank te vergezellen tijdens zijn eerste ultra avontuur.

En het is gelukt. Op een zwaar doorregend parcours. Zonder risico's of uitputting, aan een gestaag tempo en met de glimlach aan de finish.  Wat een voldoening.

Feest!!

Trail des Fantomes 2014, Frank Asselman, Sande Boom, ultra, 50 km trail, Luna Sandals

En nog meer feest voor diegenen die al weten dat de lange kronkelige weg die ons al eenmaal naar Chamonix heeft gebracht, zich voor volgend jaar voortslingert naar enkele prachtige doelen.

Ik ben benieuwd naar Frank's verslag van deze heerlijke trail run.

En nogmaals proficiat, buddy! Long may you run!

* Ook daar zou TRTC als afkorting voor kunnen staan. 

05-08-14

Une Préambule

Wat doet een mens als hij een doel bereikt heeft? Rusten of meer van dat? In mijn geval werd het meer van dat. Een actieve gezinsvakantie in Frankrijk gecombineerd met een kleine prelude op de Ultra Trail du Vercors van september eerstkomende. Zonder teveel te willen vooruitlopen op de bekendmaking van het grote doel van volgende jaar, kunnen we reeds aankondigen dat het TRTC collectief zich na de Trail des Fantômes half augustus even opsplitst gedurende de maanden september en october om dan in december full force terug te keren voor een nieuw seizoen met nieuwe uitdagingen.

mont Aiguille, Vercors, Trail, Run

Terug naar de Vercors, dat ruige gebied net onder Grenoble. Omzoomd door zijn kalkstenen kliffen zo ondoordringbaar dat La Résistance er gedurende de bezetting een veilig onderkomen zocht en er in july 1944 de eerste democratische zone van Frankrijk kon uitroepen. Niet zonder het nodige leed, getuige de vele momumenten verspreid over de meest desolate plekken van dit indukwekkende plateau.

Les Randonnées du Vertige, worden ze genoemd, de tracks door die hier lopen. Na een paar trektochten door dit gebied was ik verkocht, en het was in 2005 dat de openbaring kwam. Op een avond vertrouwde de gastheer van een chambre d'hôtes me iets toe als: "Weet je, die trektocht waar jullie nu een week over aan het stappen zijn... er zijn gekken die dat in minder dan een etmaal doen... al lopend". En al besefte ik het toen nog niet... diep in mij vormde zich een besluit: ooit zal ook ik hier de trails lopen.

Vele omzwervingen en negen jaar -waarvan nagenoeg acht zonder langeafstandslopen- later is het zover. Ik ben één van de 11 Belgen die zich hebben ingeschreven op de solo van de UTV. En staar momenteel naar de kliffen doorheen een locaal biertje met de hoogst toepasselijke naam La Préambule.

mont Aguille, Vercors, Trail, Brewery

Na een leuke fietsvakantie in de Drôme, een een stevige klim naar Pas de l'Aiguille de dag voordien en een snel afgelegde Tour du Mount Aiguille deze namiddag, zie ik het op een vreemde manier eigenlijk allemaal wel zitten.

Voor de net afgeronde tour rond Mont Inaccesible, zoals de Mont Aiguille vroeger genoemd werd, heb ik terug mijn Luna Leadvilles aangetrokken. Ik begin langzamerhand versteld te staan wat je allemaal met die dingen kunt doen. Je vierjarige dochter in een rugzak een stenige bergpas opsjouwen, bijvoorbeeld.

Het lopen zelf ging vlot, zeker bergop, maar ik merk toch aan rug en algemene conditie dat ik iets te nonchalant geweest ben op het gebied van herstel na ons Chamonix avontuur. Weer een les geleerd. Hoe langer de trails, hoe belangrijker het recovery programma zal worden. Gelukkig heb ik intussen ook de electrostimulatie ontdekt, dat helpt echt. Maar toch... brassen, weinig slapen en een aan het toeval overgelaten fysiek recovery programma hebben er stevig ingehakt.

Geen tijd om te treuren, het adembenemende landschap leent er zich trouwens niet toe.

Time to to move on. Na dit parchtige uitje in de zuidelijke Vercors, volgt een bezoek aan het noordelijke deel. Dit is waar de UTV zich uiteindelijk zal afspelen. 

Dit gedeelte van de tocht is vooral een mentale voorbereiding. Méaudre, de start plaats. Het hotel op 600 m van de start. De dorpen waar mijn volgteam me zal opwachten om me er hopelijk te zien doorlopen: Corrençon-en-Vercors, Lans-en-Vercors, St.Nizier-du-Moucherotte, Autrans om dan terug aan te komen in Méaudre. Met 86 km en 4500 hoogtemeters in de benen. Ik wil alles kunnen visualizeren: inchecken de avond voordien, nummer afhalen, om half vijf 's ochtends naar de start wandelen... 100% focus op de trail, niets anders die dag. Maar het zal zwaar worden, zéér zwaar.

We verblijven in trail paradijs Villard-de-Lans. Op de toeristische dienst ligt een kaartje met 230 km aan bewijzerde trails voor de lopers. Hier is het Station de Trail du Vercors, een snelgroeiend netwerk van trail stations in de mooiste gebieden van Frankrijk.

Ik wil de vergezichten zien, ik wil de trail onder mijn voeten voelen. Helaas beslissen de weergoden er anders over, het giet intussen al dagen onophoudelijk, wegen worden afgesloten, campings worden ontruimd, hotelletjes lopen leeg... De voorspellingen worden er niet beter op en we beslissen om wat van het zonnetje te gaan genieten in Belgie.

En om na meer dan een maand radiostilte een TRTC meeting te beleggen. We moeten eerst de Trail de Fantomes nog kraken, Frank en ik. Als hij ons niet kraakt natuurlijk.