23-08-14

The Grand Goal for 2015

Grand Duc Trail de ChartreuseDeze wordt het, de Grand Duc - Ultra Trail de Chartreuse. We waren er al een tijdje uit, en momenteel zijn we ons programma voor 2015 hierrond aan het opstellen.

De Grand Duc is een trail klassieker opgericht in 1988. Die zich afspeelt in het adembenemende Chartreuse massief, net boven Grenoble. 

De details van de 26-ste editie zijn nog niet bekend, maar de typische afstand is rond de 85 km met een positief hoogteverschil van boven de 4000 m. Het startsein wordt elk jaar om beurt gegeven in één van de dorpen op het plateau, het laatste weekend van juni.

Het zal een uitdaging worden, om het maar eens met een cliché te zeggen. Waarom Chartreuse en niet een van de vele andere mooie trails die Frankrijk rijk is? Het heeft misschien te maken met een oude liefde voor dit gebied. Prachtige trails, die ook wel eens als "randonnées du vertige" worden omschreven. Wie last heeft van ernstige hoogtevrees, gaat hier beter niet op pad. Er heerst hier ook een enigzins mysterieuze sfeer, het is niet voor niets dat de karthuizer monniken zich hier in totale stilte terugtrokken in de loop van de 11-de eeuw. Om af en toe onvervaard de kliffen op te klauteren op hun sandalen om kruiden te gaan plukken voor hun groene drankje.

Om een idee te geven van de sfeer rond dit evenement, hier het verslag van de editie 2013.


Wat een landschap! Echt iets om naar uit te kijken. En ik ben natuurlijk zeer benieuwd naar hoe de volgende editie eruit zal zien.

In ieder geval zal er getraind moeten worden. Véél trailplezier in de aanloop naar de Grand Duc. Gegarandeerd.

En nu je het zegt... Het lijkt erop dat The Road to Chamonix ons dit jaar helemaal niet naar Chamonix zal brengen... The road is long and winding.

18-08-14

Het spook bedwongen

Wat moet ik na zo'n eerbetoon nog schrijven? Normaal wordt dat gedaan op een begrafenis. Maar ik voel me levendiger dan ooit tevoren!

Zaterdag vroeg uit de veren. Nog wat goede raad van vrouwlief : als je je voeten omslaat, stoppen hé. Ze kent me ondertussen maar al te goed.

Het is altijd een warm onthaal bij de familie Boom. De twee bengeltjes geven mij een volledige rondleiding in hun tijdelijk optrekje, terwijl papa zijn rugzak zo zwaar mogelijk laadt met het oog op zijn gezondheidswandeling van binnen drie weken in de Vercors. Een mens moet eens wat kwaliteit in zijn trainingen steken, nietwaar.

Sander klaagt plots van een hevige pijn in de borst en van niet meer kunnen ademen en van hartaanvallen krijgen en zo. Tijd voor wat "Frankly speaking": "Draai u eens om, ik zal u eens onder handen pakken." Sander kijkt bedenkelijk, maar lijkt me toch te vertrouwen. Ik steek mijn armen onder zijn oksels, hef hem op en laat hem eens goed bruusk zakken. 'Krak' en het is gebakken. Bij de osteopaat ben ik daarvoor 40 euro kwijt.

We zullen maar eens vertrekken zeker ? Pff, 50 km. En het heeft hier de laatste dagen gemoessond. Bovendien horen we dat er iemand van de 100 km (die zijn om 4 uur al vertrokken) zijn pols gebroken heeft. Voorzichtig dus. Voor mij is het de eerste keer zo lang en Sander moet binnen 3 weken 86 km op zijn teensletsen door de Vercors. Allemaal argumenten om het rustig aan te doen.

Na een goede kilometer wordt de toon al gezet. Wat een beklimming! Het is een ouverture voor een grootse opera. De volgende 30 km zijn gewoon schitterend. Hij wordt aangekondigd als de mooiste en zwaarste van België. Er is geen woord van overdreven. Ik wist niet dat de Ardennen zo mooi konden zijn. Adembenemend mooie weggetjes, steile beklimmingen, halsbrekende afdalingen, what if this is as good as it gets ?

Het enige nadeel is dat er heel weinig beloopbare stukken bijzitten. Als je je voeten niet wil omslaan tenminste. Laat dat nu net mijn zwak punt zijn. We doen meer dan 2 uur over de eerste 13 km. Ik begin te tellen. Die 8 uur die ik vooropgesteld had, gaan we niet halen. Maar we gaan nog niet panikeren. En vooral Guillaume Millet in gedachten houden: als je je goed voelt tijdens een ultra, maak je dan geen zorgen, het zal niet blijven duren.

Na net geen 5 uur zijn we aan de 25 km bevoorrading. Nu zitten we op het parkoers van de mannen (en vrouwen) van de 100 km. Die hebben er al 75 km opzitten en veel zit daar niet meer in.

Na 33 km loopt de SSC (Sander Supporters Club) ons enthousiast tegemoet. De vermoeidheid begint te komen. Bij de start mocht ik een zak afgeven met wat spullen. Die zouden we op deze plek kunnen recupereren. Ik heb een droog shirt, een fles energiedrank en 4 rijsttaartjes voorzien. Jammie. We nemen onze tijd. Nog 17 km. Mama mia. da's nog ver zenne.

Allez, hup met de geit. Een paar km verder sturen ze ons over een helling door een soort gras dat tot aan mijn heupen komt. Het is hier zo steil omhoog dat ik in de slappe lach schiet. Hoe halen ze het in hun hoofd om ons hier door te sturen ? Zaaaaaalig.

De laatste bevoorrading is op 45 km. We zijn er bijna. Ware het niet dat net na de bevoorrading de muur van Maboge op het menu staat. Tijdens de boucles Ardennaises is mijn hart er hier bijna uitgesprongen. Deze beklimming is voor je hart wat de dieseltest op de autokeuring voor je motor is. Ik neem hem dus rustigaan. Onderweg raap ik heel wat (spreekwoordelijke) lijken op die hem te snel gestart waren. Parcourskennis heeft soms zijn voordelen.

De laatste 5 km gaan redelijk vlot, al mag de finish nu wel komen. Ik bevind mij nu in het land van de ultra en kijk, ik loop nog steeds. Dat is ooit wel anders geweest. Met een welgemeende dank aan mijn trouwe gids Sander.

Na de aankomst besef ik weer dat ik heel diep ben gegaan. Wat ben ik moe, zeg. Maar wat was deze toch mooi. Binnen 3 jaar gaan we voor de 100. Het wordt alsmaar leuker. Waar gaat dit eindigen ?

Op de volgende link kan je nog wat foto's zien, met dank aan Thierry Fabre, de immer sympathieke partner van loopmaatje Heidi.

TRTC op de trail des Fantômes 2014

17-08-14

Tribute to a Real Trail Companion*

Gisteren hebben we de Trail des Fantômes gelopen, met ons kleine TRTC team. Het was Frank's eerste ultra afstand, ongeveer anderhalve maand na zijn eerste trail marathon, dus kan ik het niet nalaten om eventjes een klein eerbetoon aan mijn trail buddy te schrijven.

Trail des fantômes, 2014, 50 km, Frank Asselman

Een kleine tien maand geleden besloten we ons in te schrijven voor de Marathon du Mont Blanc, het sein voor Frank om te beginnen met trainen voor de lange afstand. Geen klein bier voor een gewezen sprintbom.

Mijn eigen trail ambitie was dat jaar net terug ontwaakt. Maar toen ik in November 2013 een Word document ontving, met daarin meer dan een dozijn stevige trail wedstrijden voor de komende zes maand... heb ik toch even gefronst. Eigenlijk... waarom niet, dacht ik toen. En we waren vertrokken.

De 25 km Houffatrail in December bracht meteen een stevige reality check. Maar we gingen door. En hadden er veel plezier in. Groeiden elke dag en verloren zelfs een paar kilogrammen.

Een kleine zeven maand later was Frank's eerste marathon binnen, en niet de minste.

Wat ik niet meteen verwachtte, werd in juli een feit: Frank nam zich voor om in augustus zijn eerste ultra afstand te lopen, en met de Trail des Fantômes 50 km pikte hij er niet de minste uit. Volgens velen de mooiste, maar ook de taaiste in de Benelux.

Dit kwam mij trouwens goed uit. In de aanloop van de Ultra Trail du Vercors binnenkort in september kon ik deze "time on my feet" zeker gebruiken en ik keek er bovendien naar uit om Frank te vergezellen tijdens zijn eerste ultra avontuur.

En het is gelukt. Op een zwaar doorregend parcours. Zonder risico's of uitputting, aan een gestaag tempo en met de glimlach aan de finish.  Wat een voldoening.

Feest!!

Trail des Fantomes 2014, Frank Asselman, Sande Boom, ultra, 50 km trail, Luna Sandals

En nog meer feest voor diegenen die al weten dat de lange kronkelige weg die ons al eenmaal naar Chamonix heeft gebracht, zich voor volgend jaar voortslingert naar enkele prachtige doelen.

Ik ben benieuwd naar Frank's verslag van deze heerlijke trail run.

En nogmaals proficiat, buddy! Long may you run!

* Ook daar zou TRTC als afkorting voor kunnen staan.