17-08-14

Tribute to a Real Trail Companion*

Gisteren hebben we de Trail des Fantômes gelopen, met ons kleine TRTC team. Het was Frank's eerste ultra afstand, ongeveer anderhalve maand na zijn eerste trail marathon, dus kan ik het niet nalaten om eventjes een klein eerbetoon aan mijn trail buddy te schrijven.

Trail des fantômes, 2014, 50 km, Frank Asselman

Een kleine tien maand geleden besloten we ons in te schrijven voor de Marathon du Mont Blanc, het sein voor Frank om te beginnen met trainen voor de lange afstand. Geen klein bier voor een gewezen sprintbom.

Mijn eigen trail ambitie was dat jaar net terug ontwaakt. Maar toen ik in November 2013 een Word document ontving, met daarin meer dan een dozijn stevige trail wedstrijden voor de komende zes maand... heb ik toch even gefronst. Eigenlijk... waarom niet, dacht ik toen. En we waren vertrokken.

De 25 km Houffatrail in December bracht meteen een stevige reality check. Maar we gingen door. En hadden er veel plezier in. Groeiden elke dag en verloren zelfs een paar kilogrammen.

Een kleine zeven maand later was Frank's eerste marathon binnen, en niet de minste.

Wat ik niet meteen verwachtte, werd in juli een feit: Frank nam zich voor om in augustus zijn eerste ultra afstand te lopen, en met de Trail des Fantômes 50 km pikte hij er niet de minste uit. Volgens velen de mooiste, maar ook de taaiste in de Benelux.

Dit kwam mij trouwens goed uit. In de aanloop van de Ultra Trail du Vercors binnenkort in september kon ik deze "time on my feet" zeker gebruiken en ik keek er bovendien naar uit om Frank te vergezellen tijdens zijn eerste ultra avontuur.

En het is gelukt. Op een zwaar doorregend parcours. Zonder risico's of uitputting, aan een gestaag tempo en met de glimlach aan de finish.  Wat een voldoening.

Feest!!

Trail des Fantomes 2014, Frank Asselman, Sande Boom, ultra, 50 km trail, Luna Sandals

En nog meer feest voor diegenen die al weten dat de lange kronkelige weg die ons al eenmaal naar Chamonix heeft gebracht, zich voor volgend jaar voortslingert naar enkele prachtige doelen.

Ik ben benieuwd naar Frank's verslag van deze heerlijke trail run.

En nogmaals proficiat, buddy! Long may you run!

* Ook daar zou TRTC als afkorting voor kunnen staan. 

04-07-14

Everyone's a winner here... in Chamonix

Aankomst in Chamonix...

Dit is zowat de enige sport waar lopers die vele uren na de winnaar over de streep komen hun armen naar omhoog steken in een extatisch overwinningsgebaar. Vrij naar een inzicht van de Franse 100 km loper Eric Legat, die eraan toevoegt: "C'est ça l'ultra. C'est à la fois sa richesse et son essence même: on est dans dans l'ultra à partir du moment où le simple fait de franchir la ligne d'arrivée est une victoire en soi. L'ultra est une incertitude et un défi à relever."

Chamonix,skyrunning,2014, marathon du Mont Blanc, Sander Boom, Frank Asselman

 

Enkele uren voordien, ergens op het geaccidenteerde terrein tussen Tré Le Champ en La Flégère...

Ik huppel naar beneden als een berggeit. In opperste concentratie coordineer ik de plaatsing van mijn trekking poles en mijn voeten, terwijl in mijn hoofd als een mantra de woorden hameren die een toeschouwster enkele uren ervoren uitsprak: "Allez! On ne discute pas, on avance!" Dit moet de toestand zijn die de wetenschappers "flow" noemen. Waarbij men één wordt met wat men doet. Een demonstratie technisch afdalen. Ik vlieg. Achter me hoor ik een dame tegen haar looppartner iets zeggen als "Je ne sais pas comment il le fait, ce mec en Five Fingers. Et je ne vais pas courir derrière lui pour lui demander..." Ik draai me om en glimlach naar deze mensen die intussen al meters boven mij aan het klauteren zijn. En vlieg verder naar beneden. I'm alive!

Rewind naar zaterdagnamiddag....

De hele dag loop ik te hopen dat de weersvoorspelling er naast zal zitten en dat het voorspelde regenweer nog wat uitblijft. Ik wil op mijn Luna Leadvilles lopen. Na een welgemeende "Dude!" van Barefoot Ted MacDonald op mijn boodschap dat ik aan het meewerken ben aan de Lunaficatie van Belgie, had ik graag gemeld aan de flamboyante eigenaar van Luna Sandals dat ze ook de Marathon du Mont Blanc best konden verteren. Maar niet bij nat weer. Het zullen dus Five Fingers Spyridon MR worden, die hebben een beestig goede grip. Maar zijn hard in de afdaling, weet ik nog van onze Ardense avonturen.

Frank is vertrokken om gedag te gaan zeggen tegen Kilian Jornet, die blijkbaar even een bezoekje brengt aan de locale Salomon shop. Ik wil enkel mee als Emelie Forsberg komt om met mij op de foto te staan... en besluit dan maar als alternatief een saunatje te gaan nemen in de spa van ons prachtig hotel.

De boodschap komt binnen. Wegens mogelijk stormweer en de potentiële sluiting van de liften die de lopers en de supporters moeten terugbrengen, wordt het parcours verlegd en is de aankomst in Chamonix. Verdorie, 1000m extra afdalen op m'n Vibrams. Balen is dat. Frank stuift opgewonden terug binnen, duwt een foto met Kilian onder m'n neus en begrijpt frankly speaking niet waar ik me zorgen om maak. Mensen kunnen verschillen, dat is duidelijk.

De volgende ochtend...

Na een zeer korte nacht, niet echt geholpen door mijn snurkende medemens, pakken we. Het giet buiten. De nieuwe Icebreaker GT Merino jacket, gisteren gekocht aan de nummeruitreiking, zal meteen van pas komen. Buiten is het wachten onder de striemende regen. De overvloedige hoeveelheden Reblochon in de tartiflette van vrijdag zorgen dat maag en darmen opspelen. Leuk. En voor de verandering is de rechter achillespees de laatste week weer eens gaan opstijven. Waarschijnlijk door een gebrek aan beweging. Door een business trip afgelopen week heb ik intussen al een behoorlijk slaap tekort opgebouwd. Wat gaat dat geven? Ik weet het niet.

Alvast een vrij saaie eerste 12 km, waarin een paar flessenhalzen zitten, waardoor we regelmatig moeten aanschuiven. We zijn hier ook al een paar keer happy jogger Ruth en loopmaatje Heidi tegenkomen, die een vrij gelijkaardige voorbereidingstraject op hun weg naar Chamonix achter de rug hebben. Duidelijk in conditie... die halen het, geen twijfel! 

Eindelijk kilometer 18. Hier begint de echte stijging. En meteen komt de goesting opzetten. De stokken worden bovengehaald en in de lange colonne snelwandel ik mijn pezen los. Ik bedenk dat ze niet mogen afkoelen of het wordt gevaarlijk voor kwetsuren. En besluit daarom niet meer te stoppen. De ijle lucht doet ons naar adem happen, maar mijn misselijkheid ebt weg. Ik laat Frank achter, maar gezien hij een snellere daler is, reken ik erop dat hij wel terug komt.

Boven is het guur en onherbergzaam. Gelukkig heb ik mijn muts opgezet. De zichtbaarheid is beperkt en de afdaling wenkt. Ik daal sneller en beter dan gewoonlijk. Na enkele kilometers hoor ik een locomotief achter mij. "Frank the Tank" roep ik een paar keer enthousiast en begin honderuit te vertellen. Vanonder een capuchon flitsen een stel witte tanden in een glimlach langs: "Allez! On ne discute pas, on avance!", klinkt het. Ik moet lachen en het zinnetje blijft door mijn hoofd spoken.

We komen aan de volgende stijging. Ik krijg er nog meer zin in en begin snellere lopers te volgen. In hun kielzog steek ik een paar honderd lopers voorbij, bergop. Dan volgt een duidelingwekkende afdaling. Mijn trekking ervaring komt optimaal van pas en dan ongelooflijk maar waar, ik kom aan de hoofd van de colonne en dan ben ik plots alleen. Voor meer dan een halve kilometer. Even doordouwen en daar duikt in de verte een groepje langbenige trailloopsters op, die duidelijk geen moeite hebben met het terrein en deelnemer na deelnemer voorbij steken. Ik besluit mijn karretje eraan op te haken. Tegen de tweede top op La Flégère ben ik bijna 400 plaatsen opgeschoven.

Na een slok warme thee besluit ik meteen door te lopen. De afdaling vlot goed en kilometer na kilometer komt de finish dichterbij. Af en toe steekt een enkeling me voorbij. Intussen groeit mijn respect voor de 80 km lopers, waarvan velen dit soort afdaling in het donker hebben moeten maken. Vrijdag na middernacht stonden Frank en ik te kijken naar de dansende lichtjes die in het aardedonker hun weg naar beneden zochten. Intussen groeide mijn besluit om terug de komen. Voor de 80 km du Mont Blanc of de CCC volgend jaar in augustus. Benieuwd welke weg mij daar naartoe zal leiden.

De finish nadert en gejuich weerklinkt. Mijn hart zwelt bij het applaus. Over de streep wordt er een medaille rond mijn nek gehangen en een beker voor gratis Chamonix (wit)bier in mijn handen gedrukt. Ik pruts met mijn natte iPhone om een selfie met de medaille te maken en ga op zoek naar een beker bier die ik in één teug achterover kieper.

Stroomopwaarts op zoek naar Frank. Hij komt eraan, maar kijkt dwars door me heen. Dan toch ziet hij mij en loopt verder naar de finish. Heft zijn armen in een extatisch zegegebaar. Zo viert een mens dat hij zijn grenzen heeft verlegd. Een mythische finish foto.

Ik kan moeilijk een tweede keer finishen en moet door het publiek om Frank op te pikken. We besluiten nog een paar biertjes tot ons te nemen. Intussen begint Frank -zoals gebruikelijk wanneer hij diep gegaan is- zijn levenverhaal te vertellen aan een paar wildvreemden. Eigenlijk kun je medelopers geen wildvreemden meer noemen. Ik luister mee. Plots vragen ze naar mijn schoeisel en merken op dat er verleden jaar zelfs iemand op sandelen meeliep. Grrr.

Na een rondje recuperatie in de wellness van het hotel, is het die avond feestmaal in La Caleche. En bestuursvergadering van The Road to Chamonix. Onder het genot van een heerlijke Cote du Rhone worden de agendapunten besproken en beklonken met een stevige Chartreuser Genepi.

Heeft de onderneming haar doel bereikt? What's next? De notulen worden gepubliceerd in de loop van de maand juli. Intussen communicatiestop.

chamonix,skyrunning,2014,marathon du mont blanc,sander boom,frank asselman,fivefingers spyridon mr

07-05-14

The Whole Damn Thing in Bouillon

De laatste weken groeide binnen het Road to Chamonix team het besef dat de eerste ultra maar een kwestie van tijd meer was. Waar zou het gebeuren? Bouillon of Oudenaarde? Het hing in de lucht. Wel.. soms gaat het niet exact als verwacht. Of slechts gedeeltelijk.

Voor ondergetekende verliep alles volgens plan. Solvay, holiday home, bouillonVrijdagnamiddag met mijn gevolg neergestreken ten huize Solvay in Bouillon. Eerst moest er gefeest worden. Verjaardagen horen gevierd te worden, trail of niet. Vanuit het raam ligt het kasteel er grimmig bij, kwestie van ons enigzins bij de les te houden. In de schemering besluiten we ons met z'n allen naar de overkant van de vallei te begeven. Stevig wandelingetje. Nummers afhalen. "Frank 31, Sander 105", SMS ik naar Frank. "Oei, ik heb 13, omgedraaid", krijg ik terug. Profetische woorden...

Voor de rest niets dan goeds over de organisatie. Elke deelnemer krijgt een prachtig uitgewerkte topografische kaart met daarop parcours, doorwaadplaatsen, bevoorradingen, eerste hulp posten en niet in het minst een negental met de wagen toegankelijke plaatsen waar supporters de lopers kunnen opwachten. Ons ondersteuningsteam zal weten wat gedaan de volgende dag... Ik besluit nog een gigantische ijsroomcoupe binnen te werken en val dan om van de slaap. Voor het donker wordt, gaat bij mij het licht uit. Mezelf optuigen zal voor bij het krieken van de dag zijn.

Om zes uur 's ochtends begint de voorbereidingsroutine. Een nieuw aspect is een paar Black Diamond z-poles de zijzakken van m'n Salomon Skin Pro. Eindelijk terug stokken. Met het idee van traag maar onstuitbaar voor de 56 km te gaan stevig in mijn hoofd geplant, weet ik dat ik ze zal kunnen gebruiken.

Nu Frank nog. Ik weet dat hij het ook kan, maar wil hem niet pushen. Zo werkt dat niet...

Om 7h11 rinkelt de telefoon. Daar is de man. Enkele minuten laten onstpint zich een levendige discussie over deelname aan de Three Peaks Yacht Race een weeklange zeilrace langs de westkust van Engeland en Schotland waarbij het oprennen van de Snowdon, Scafell Pike en Ben Nevis deel van de beproeving is. Ideetje van Opa Zee, ex-ultra loper en fervent zeiler, die het wel ziet zitten om ons rond te varen. Wie weet...

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Als Frank's traditionele peperkoek met banaan en mijn eitjes zijn binnengewerkt, vertrekken we naar de startplaats met het hele team. Boven is het al een internationale drukte van jewelste. En ja, steeds meer oude en nieuwe bekenden, we draaien intussen al een paar wedstrijden mee. Hier en daar worden er ook handschoenen toegeworpen. Een oude bekende daagt Frank uit. Hmm... Als daar maar geen vodden van komen.

Intussen staan we op de binnenplaats. Plotseling een surrealistisch beeld. Hoog op de kantelen zit een eend de zaak te overschouwen, terwijl de haviken met een touwtje rond hun poot op de binnenplaats rondhuppelen.

Over het trage vertrek en de initiele opstoppingen zijn al hele boeken geschreven. Ik vind het niet erg. Zachtje op gang komen voor die lange afstand. Het lijkt erop dat alle pijntjes weg zijn, zelfs de onsteking die al zes maand in mijn peesaanhechtingen sluimert is in geen velden of wegen te bespeuren. De dynamische rust heeft zijn werk werk gedaan. Goede beslissing. Net ergens gelezen dat de echte moed soms zit in het schema aan de kant durven schuiven. Nooit een probleem geweest bij mij.

Intussen zijn we al bijna in Corbion. Groot is mijn verrassing als ik na een kilometer of 7 mijn wederhelft, kinderen en hun grootouders aan de kant zie staan. Punt V1 op de kaart. Stipt. Op naar Frahan, de hoofdbevoorradingspost, waar de 56 km lopers twee zullen langskomen. Het parcours is redelijk zwaar, soms technisch. Op een vlakke onverharde weg loop ik wat met mijn stokken te spelen, struikel over mijn eigen voeten... en ga volledig onderuit. Zonder erg, maar wel wakker geschud. De eerste keer dat ik val op 580 afgelegde kilometers in 2014... meteen goed voor een adrenaline rush.

Er komen nog een paar indrukwekkende stukken op de Cretes de Frahan om dan uiteindelijk na 12 km in Frahan zelf aan te komen. Wat een weerzien. Gemiddeld 7,5 km per uur gelopen, maar met alle vertragingen beginnen de cut-off times gevaarlijk dichtbij te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomFrank besluit ervandoor te gaan. Ik ga volledig in ultra modus en gebruik mijn stokken maximaal. Hier komt de trekking ervaring goed van pas. Om mijn Runkeeper batterij te sparen gaat de muziek uit ter hoogte van de splitsing tussen de twee varianten. De keuze voor de 56 km is nu definitief gemaakt.

Het wordt menens, maar ik weet dat het gaat lukken. Born again ultra runner. De korte paslengte, de Ultra Distance Poles die ervoor zorgen dat het hele lichaam werkt, een paar NUUN tabletten in de Hydrapack, S-Caps (gebufferde zout capsules) aan elke ravito en niets anders dan de perfect gebalanceerde InnerMe bars en gels maken dat ik me top voel. Perfect gehydrateerd en voorzien van de juiste energie. Geen zoete rommel die de maag irriteert.

De kilometers tikken weg. Voor ik het weet, zie ik mijn begeleidingsteam al staan over het brugje in Mouzaive. De kinderen worden dol. Dat doet plezier. Halfweg! Mezelf eens verwennen met een hoop cola. En weer op weg, terug naar Frahan. Door de bossen, deze keer. Ik blijf dezelfde mensen zien. voor me op bergaf, achter me op bergop. Voorzichtig bergaf, we moeten nog even mee.

Net voor Frahan zie ik velen versnellen en doe hetzelfde. Verdorie, we zitten zo dicht bij die cut-off tijd. Ze zullen ons toch niet tegenhouden, speculeren we. Gelukkig zal het zo'n vaart niet lopen. Kilometer 41, 42, 43 en daar zijn we terug aan de ravito.

De onheilstijding komt binnen via het volgteam. Frank zit in de eerste hulp post. Wat? Weinig details bekend, maar hij zou de 35 km uitgelopen hebben. Verdorie. Niet te lang treuzelen. Er zijn nog serieuze hindernissen te nemen. Binnen 300m begint The Wall. Aan de voet piept de tijdsregistratie. Er wordt een apart klassement bijgehouden. De muur blijkt zijn naam eer aan te doen. Hoe doe je dit als het regent? Ik kom hijgend boven en hoor de biep. Later zal blijken dat ik de 84ste tijd heb op de muur. Dit soort tijden vind je gemiddeld gezien veel hoger in het klassement. Eigenlijk zonder veel moeite, dus we hadden nog wat surplus in de benen zitten. Hmm... dat lijkt een opsteker voor de Mont Blanc Marathon, waar stijgen de overhand heeft.

Eigenlijk komen er nog best wel een paar zware stukken. Af en toe tracteer ik mezelf op een stukje muziek. Intussen lijkt lijkt het meer en meer op een langdurige obstakel koers. In Botassart de laatste ravito. Nog een vijftal km te gaan. De vermoeidheid begint te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomAfdalend naar de Semois om over te steken naar Le Tombeau Du Geant, stuit ik voor de tweede keer op een groep jongeren van het HELB die met behulp van klimgordels, touwen, spierkracht en immens veel motivatie en teamwerk een rolstoel met passagier over het hele 35 km traject gehesen hebben. Een heksentoer. Dat zijn de echte helden vandaag. Om de tranen van in je ogen te krijgen. Nog 4 km te gaan, boys and girls, succes in het water.

Het heupdiepe ijskoude water werkt verfrissend. Weer ertegenaan langs de oever, de tweede oversteek in ondieper. Nog een kilometer of twee te gaan. Het gaat lukken! Aandacht erbij houden. Na paar keer stijgen en dalen hoor ik het gejuich en de trommels door de bomen weerklinken. Afdalen door het bos, het brugje op. Hoog boven mij torent het kasteel. Van boven op de heuvel galmt mijn naam door de vallei. Ze staan paraat, mijn trouwe supporters. Bovenaan de trappen.

De meisjes hollen de laatste honderden meter mee bergop. De registratie biept, 400ste. Op 448 finishers zal later blijken. Het is gelukt. Nagenoeg negen uur onderweg geweest. 7500 Calorieen verbrand.

Gemengde gevoelens... Mijn gedachten zitten bij Frank. Hij blijkt al naar huis. Moet 200 km rijden met zwaar ingetape-te voet. Hoe zwaar is de kwetsuur? Wat met ons Chamonix plan? De Loop van Vlaanderen kunnen we alvast vergeten, dat is zeker. De toekomst zal uitwijzen wanneer we de draad terug kunnen oppikken. Wat met de motivatie?

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Die avond is het relaxen geblazen. Etentje in het stadje. Genieten. Genieten van mijn eerste ultra van 2014, de tweede sinds mijn gloriejaren. Genieten van mijn eerste UTMB punt ooit.

 

PS: Hier nog een wedstrijdfoto (genomen na 51 km, met op de achtergrond de legendarische Peter M.)

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom