31-03-14

Fortunate Sons

Some folks are born, silver spoon in hand... zo voel ik me althans de laatste dagen. Tijdens mijn herstelloopje hiernet werd ik overweldigd door een gevoel van dankbaarheid. Blij dat we trail wedstrijden mogen lopen in de prachtige natuur, tussen leuke mensen. Blij dat we na een zekere confrontatie met onszelf kunnen aankomen met het gevoel dat we weer net iets beter geworden zijn dan toen we vertrokken. En blij te mogen horen dat we enigzins gek zijn.

Trail, Team trail 2.0, Bérismenil

Zoals mijn trailbuddy Frank hieronder beschrijft, was het leuk in op de Team Trail 2.0 nabij La Roche. 

Niet dat het zo gemakkelijk was, dat niet. Deze jongen was aardig moe toen we aankwamen. En ook een beetje wijzer. Hoewel ik aangenaam verrast ben over het feit dat trail lopen en "minimalistische schoenen" zo goed samengaan, moest ik toch even van de beperkingen proeven. Bij steilere afdalingen moest ik het heel rustig aandoen of ik was ze kwijt... en dat continue remmen zorgde meteen voor verzuring. Volgende keer de trekking poles mee voor langdurige afdalingen, dan galoppeer ik hopelijk ook vlotjes naar beneden.

Maar desondanks zeer tevreden over ons uitje. En natuurlijk smaakt dat naar meer. Veel meer! 

Binnen twee weken nemen we in Olne de bus naar Spa. Om dan prompt terug naar Olne te lopen. En we zullen daar niet alleen zijn. Stay hungry, stay foolish.

trail,team trail 2.0,bérismenil

 trail,team trail 2.0,bérismenil

The long and winding road

'Ge moet eens wat kwaliteit in uw trainingen steken' had mijn collega Steven mij gezegd. Wel Steven, zaterdag was het redelijk kwalitatief. Op Belgische bodem op een afstand van 30 km 1400 hoogtemeters doen, het is een huzarenstukje. Veel plat heb ik in elk geval niet gezien.

Het was onze derde trail van het jaar, maar dit keer was het een echte. In Lasne en Chimay was het nog een golvend parcours. Dat kon van deze editie niet gezegd worden.  Al na een paar kilometer stonden we in de file op een single track padje. Het was bukken onder omgevallen bomen, boomwortels ontwijken, zelfs over rotsen klauteren. Bij momenten kan men nog moeilijk van lopen spreken. Dat hoort bij trail. Daar houden we van.

Na een uur kwamen we een eerste keer voorbij de finish en stond er nog maar 7.5 km op de teller. Amaj mijne frak. Dat wordt hier een lange training vandaag. Wij weg voor een tweede lus. Halverwege de tweede lus komen we plots blauwe pijltjes tegen (bestemd voor de derde lus). Verwarring alom. Een paar ploegen besluiten om die blauwe pijltjes te volgen. Een foute beslissing. want als je een half uur voor het Salomon team binnen bent, moet je ofwel Kilian Jornet heten, ofwel heb je een stuk afgesneden. Het resultaat is een DSQ.

The road to Chamonix blijft mooi op koers en komt een tweede keer voorbij de finish. We zijn nog niet halfweg. Dan weten we al dat het nog pijn gaat doen. De laatste lus van 17 km was prachtig maar onwaarschijnlijk zwaar. Op een paar kilometer voor de aankomst loop ik één van de vele Nederlanders voorbij. 'Dit doe ik nooit meer', vertrouwt hij me toe. Jammer, want het is echt heel mooi. Een gezonde dosis masochisme komt hier echter wel van pas.

We strompelen over de finish na 4 uur en 5 minuten en zijn 45ste op 118 deelnemende ploegen. We nemen stilaan onze plaats in dit trailwereldje in. De vooruitgang is onstuitbaar en gestaag.

Volgende afspraak binnen twee weken. Dan gaan we naar Spa en krijgt het 'Road to Chamonix' clubke een gastoptreden van niemand minder dan Steven De Backer. Ik kijk er alweer naar uit.

 

25-03-14

Trail Buddies 2.0

Yesss! Zondag gaan we weer het veld in, deze keer met heel wat hoogtemeters. Veertienhonderd (1400 m D+) om precies te zijn. Dat zijn er maar elfhonderd (1100) minder dan de Marathon du Mont Blanc.

In Bérismenil zullen er 256 teams aan de start staan. Ons team start met het nummer 18. Onder de naam The Road to Chamonix, hoe kan het ook anders. En na het leegkopen van de Salomon webstore zal het er tip-top bij staan. Ach, bleef het maar enkel bij die Salomon store. Deze week regende het meer pakjes dan met de gemiddelde kerstmis en nieuwjaar samen. Troostaankopen? Pijnlijke botten, stramme pezen en een gat in de hand... Trail kan hard zijn.

Het Team Trail 2.0 30 km parcours is een mooie "trefle à trois feuilles", waarvan we net het hoogteprofiel hebben binnen gekregen.

team trail 2.0

Ik kijk er naar uit. Beter gezegd: ik keek er naar uit. Tot ik keelpijn kreeg en bovendien het gevoel had dat ik ergens in mijn slaap moet gevierendeeld geweest zijn. Nochthans niet over de middeleeuwen gedroomd. En altijd braaf geweest.

Ben toch benieuwd hoe het zal verlopen.

De eerste keer sinds lang dat we nog eens op een zaterdag lopen. En bovendien nog na de middag starten. Gelukkig heb ik een montere chauffeur. Ikzelf zal op de terugweg slapen en naar het derde van Rachmaninoff luisteren. En af en toe eens opkijken of onze spring-in-het-veld weer geen reuze omweg maakt. Of stoppen voor een welverdiende hamburger.

Het begint te korten. En de afstanden beginnen te lengen. Wedstrijden als trainingskalender. Het werkt. Het werkt in ieder geval beter dan er 's avonds op uit trekken na een lange werkdag. Hoewel, nu de dagen ook beginnen te lengen, wordt het iets gemakkelijker. Ik begin uit te kijken naar Bouillon. In dat lange weekend van de eerste mei. Doet ie het of doet ie het niet, die 56 km? We twijfelen, zeker met de Loop Van Vlaanderen zo kort erop. Maar eerst deze. The road is long. En gelukkig maar...

Tot zaterdag in La Roche en Ardenne!