19-08-14

Nagenieten en vooruitkijken

De derde dag na onze exploot en ik ben nog aan het nagenieten.

De foto's komen ook stilaan binnen. Dit is een pareltje, spijtig dat Sander niet naast mij liep op dit moment, want hij is heel scherp.

1E813D0B4C75D0E06458.jpg

 

De reacties op deze glibberige editie van de trail des fantômes veroveren intussen ook al het internet.

http://3athlon.be/ultra-trail-des-fantomes-zwaarder-dan-e...

De recuperatie verloopt goed. Vroeger werd me steeds verteld dat je na een knalprestatie zo snel mogelijk moet bevestigen. Daarom ga ik op 6 september meteen de hastrail lopen in Heer-sur-Meuse. 48 km zonder mijn gids, want die moet zo nodig naar de Vercors. Binnen drie weken komen er hier dus twee verschillende verslagen binnen. The Road to Chamonix spreidt zijn vleugels.

17-08-14

Tribute to a Real Trail Companion*

Gisteren hebben we de Trail des Fantômes gelopen, met ons kleine TRTC team. Het was Frank's eerste ultra afstand, ongeveer anderhalve maand na zijn eerste trail marathon, dus kan ik het niet nalaten om eventjes een klein eerbetoon aan mijn trail buddy te schrijven.

Trail des fantômes, 2014, 50 km, Frank Asselman

Een kleine tien maand geleden besloten we ons in te schrijven voor de Marathon du Mont Blanc, het sein voor Frank om te beginnen met trainen voor de lange afstand. Geen klein bier voor een gewezen sprintbom.

Mijn eigen trail ambitie was dat jaar net terug ontwaakt. Maar toen ik in November 2013 een Word document ontving, met daarin meer dan een dozijn stevige trail wedstrijden voor de komende zes maand... heb ik toch even gefronst. Eigenlijk... waarom niet, dacht ik toen. En we waren vertrokken.

De 25 km Houffatrail in December bracht meteen een stevige reality check. Maar we gingen door. En hadden er veel plezier in. Groeiden elke dag en verloren zelfs een paar kilogrammen.

Een kleine zeven maand later was Frank's eerste marathon binnen, en niet de minste.

Wat ik niet meteen verwachtte, werd in juli een feit: Frank nam zich voor om in augustus zijn eerste ultra afstand te lopen, en met de Trail des Fantômes 50 km pikte hij er niet de minste uit. Volgens velen de mooiste, maar ook de taaiste in de Benelux.

Dit kwam mij trouwens goed uit. In de aanloop van de Ultra Trail du Vercors binnenkort in september kon ik deze "time on my feet" zeker gebruiken en ik keek er bovendien naar uit om Frank te vergezellen tijdens zijn eerste ultra avontuur.

En het is gelukt. Op een zwaar doorregend parcours. Zonder risico's of uitputting, aan een gestaag tempo en met de glimlach aan de finish.  Wat een voldoening.

Feest!!

Trail des Fantomes 2014, Frank Asselman, Sande Boom, ultra, 50 km trail, Luna Sandals

En nog meer feest voor diegenen die al weten dat de lange kronkelige weg die ons al eenmaal naar Chamonix heeft gebracht, zich voor volgend jaar voortslingert naar enkele prachtige doelen.

Ik ben benieuwd naar Frank's verslag van deze heerlijke trail run.

En nogmaals proficiat, buddy! Long may you run!

* Ook daar zou TRTC als afkorting voor kunnen staan. 

13-08-14

Nog drie dagen voor het spook

Drie dagen resten mij nog als ultra-maagd. Nooit gedacht dat het ooit zover zou komen. Mijn eerste trail liep ik samen met Sander (hoe kan het ook anders) in Chimay in 2010. 30.7 km door de Waalse bossen ploeteren in de modder. Vol jeugdig enthousiasme en de nodige overmoed. De laatste 10 km waren een ware martelgang. In de tent achteraf zat ik er zo bij.

image.jpegIn 2011 koos ik voor de 22 km en doseerde ik beter. Maar sindsdien geen trails meer gelopen. Bij Sander bleef het waakvlammetje iets beter branden want hij ging in 2013 nog naar Chimay, zonder buddy de wijde wereld in.

Ik schreef me inmiddels in op een nieuwsbrief van de sportclub van Chamonix. Vraag me niet waarom, en als je het toch vraagt, een mens mag al eens dromen, hé.

In oktober 2013 krijg ik een mail die zegt dat de inschrijvingen voor de marathon du mont blanc over 5 dagen opengaan. Ik stuur de mail door naar Sander. Hij antwoordt droogweg : Inschrijven?

Meer had ik niet nodig. Ik begon meteen te dromen. Ik zag me lopen over bergpaadjes, lavend aan beekjes en eindigend in een bergmeer.

En al de rest is geschiedenis. The road to Chamonix is niet meer weg te denken uit mijn leven. Het is zoals een kind krijgen. Plots is het er en je raakt er je leven lang niet meer van los.

En kijk, zaterdag is het zover. Weliswaar de kortste ultra afstand, maar toch al ultra. We verleggen de grens. Voorlopig ben ik nog steeds van plan om de grens te blijven verleggen. Al kan dat zondag anders klinken. Maar dat zien we dan wel weer.

Spannend !