23-08-14

The Grand Goal for 2015

Grand Duc Trail de ChartreuseDeze wordt het, de Grand Duc - Ultra Trail de Chartreuse. We waren er al een tijdje uit, en momenteel zijn we ons programma voor 2015 hierrond aan het opstellen.

De Grand Duc is een trail klassieker opgericht in 1988. Die zich afspeelt in het adembenemende Chartreuse massief, net boven Grenoble. 

De details van de 26-ste editie zijn nog niet bekend, maar de typische afstand is rond de 85 km met een positief hoogteverschil van boven de 4000 m. Het startsein wordt elk jaar om beurt gegeven in één van de dorpen op het plateau, het laatste weekend van juni.

Het zal een uitdaging worden, om het maar eens met een cliché te zeggen. Waarom Chartreuse en niet een van de vele andere mooie trails die Frankrijk rijk is? Het heeft misschien te maken met een oude liefde voor dit gebied. Prachtige trails, die ook wel eens als "randonnées du vertige" worden omschreven. Wie last heeft van ernstige hoogtevrees, gaat hier beter niet op pad. Er heerst hier ook een enigzins mysterieuze sfeer, het is niet voor niets dat de karthuizer monniken zich hier in totale stilte terugtrokken in de loop van de 11-de eeuw. Om af en toe onvervaard de kliffen op te klauteren op hun sandalen om kruiden te gaan plukken voor hun groene drankje.

Om een idee te geven van de sfeer rond dit evenement, hier het verslag van de editie 2013.


Wat een landschap! Echt iets om naar uit te kijken. En ik ben natuurlijk zeer benieuwd naar hoe de volgende editie eruit zal zien.

In ieder geval zal er getraind moeten worden. Véél trailplezier in de aanloop naar de Grand Duc. Gegarandeerd.

En nu je het zegt... Het lijkt erop dat The Road to Chamonix ons dit jaar helemaal niet naar Chamonix zal brengen... The road is long and winding.

18-08-14

Het spook bedwongen

Wat moet ik na zo'n eerbetoon nog schrijven? Normaal wordt dat gedaan op een begrafenis. Maar ik voel me levendiger dan ooit tevoren!

Zaterdag vroeg uit de veren. Nog wat goede raad van vrouwlief : als je je voeten omslaat, stoppen hé. Ze kent me ondertussen maar al te goed.

Het is altijd een warm onthaal bij de familie Boom. De twee bengeltjes geven mij een volledige rondleiding in hun tijdelijk optrekje, terwijl papa zijn rugzak zo zwaar mogelijk laadt met het oog op zijn gezondheidswandeling van binnen drie weken in de Vercors. Een mens moet eens wat kwaliteit in zijn trainingen steken, nietwaar.

Sander klaagt plots van een hevige pijn in de borst en van niet meer kunnen ademen en van hartaanvallen krijgen en zo. Tijd voor wat "Frankly speaking": "Draai u eens om, ik zal u eens onder handen pakken." Sander kijkt bedenkelijk, maar lijkt me toch te vertrouwen. Ik steek mijn armen onder zijn oksels, hef hem op en laat hem eens goed bruusk zakken. 'Krak' en het is gebakken. Bij de osteopaat ben ik daarvoor 40 euro kwijt.

We zullen maar eens vertrekken zeker ? Pff, 50 km. En het heeft hier de laatste dagen gemoessond. Bovendien horen we dat er iemand van de 100 km (die zijn om 4 uur al vertrokken) zijn pols gebroken heeft. Voorzichtig dus. Voor mij is het de eerste keer zo lang en Sander moet binnen 3 weken 86 km op zijn teensletsen door de Vercors. Allemaal argumenten om het rustig aan te doen.

Na een goede kilometer wordt de toon al gezet. Wat een beklimming! Het is een ouverture voor een grootse opera. De volgende 30 km zijn gewoon schitterend. Hij wordt aangekondigd als de mooiste en zwaarste van België. Er is geen woord van overdreven. Ik wist niet dat de Ardennen zo mooi konden zijn. Adembenemend mooie weggetjes, steile beklimmingen, halsbrekende afdalingen, what if this is as good as it gets ?

Het enige nadeel is dat er heel weinig beloopbare stukken bijzitten. Als je je voeten niet wil omslaan tenminste. Laat dat nu net mijn zwak punt zijn. We doen meer dan 2 uur over de eerste 13 km. Ik begin te tellen. Die 8 uur die ik vooropgesteld had, gaan we niet halen. Maar we gaan nog niet panikeren. En vooral Guillaume Millet in gedachten houden: als je je goed voelt tijdens een ultra, maak je dan geen zorgen, het zal niet blijven duren.

Na net geen 5 uur zijn we aan de 25 km bevoorrading. Nu zitten we op het parkoers van de mannen (en vrouwen) van de 100 km. Die hebben er al 75 km opzitten en veel zit daar niet meer in.

Na 33 km loopt de SSC (Sander Supporters Club) ons enthousiast tegemoet. De vermoeidheid begint te komen. Bij de start mocht ik een zak afgeven met wat spullen. Die zouden we op deze plek kunnen recupereren. Ik heb een droog shirt, een fles energiedrank en 4 rijsttaartjes voorzien. Jammie. We nemen onze tijd. Nog 17 km. Mama mia. da's nog ver zenne.

Allez, hup met de geit. Een paar km verder sturen ze ons over een helling door een soort gras dat tot aan mijn heupen komt. Het is hier zo steil omhoog dat ik in de slappe lach schiet. Hoe halen ze het in hun hoofd om ons hier door te sturen ? Zaaaaaalig.

De laatste bevoorrading is op 45 km. We zijn er bijna. Ware het niet dat net na de bevoorrading de muur van Maboge op het menu staat. Tijdens de boucles Ardennaises is mijn hart er hier bijna uitgesprongen. Deze beklimming is voor je hart wat de dieseltest op de autokeuring voor je motor is. Ik neem hem dus rustigaan. Onderweg raap ik heel wat (spreekwoordelijke) lijken op die hem te snel gestart waren. Parcourskennis heeft soms zijn voordelen.

De laatste 5 km gaan redelijk vlot, al mag de finish nu wel komen. Ik bevind mij nu in het land van de ultra en kijk, ik loop nog steeds. Dat is ooit wel anders geweest. Met een welgemeende dank aan mijn trouwe gids Sander.

Na de aankomst besef ik weer dat ik heel diep ben gegaan. Wat ben ik moe, zeg. Maar wat was deze toch mooi. Binnen 3 jaar gaan we voor de 100. Het wordt alsmaar leuker. Waar gaat dit eindigen ?

Op de volgende link kan je nog wat foto's zien, met dank aan Thierry Fabre, de immer sympathieke partner van loopmaatje Heidi.

TRTC op de trail des Fantômes 2014

05-08-14

Une Préambule

Wat doet een mens als hij een doel bereikt heeft? Rusten of meer van dat? In mijn geval werd het meer van dat. Een actieve gezinsvakantie in Frankrijk gecombineerd met een kleine prelude op de Ultra Trail du Vercors van september eerstkomende. Zonder teveel te willen vooruitlopen op de bekendmaking van het grote doel van volgende jaar, kunnen we reeds aankondigen dat het TRTC collectief zich na de Trail des Fantômes half augustus even opsplitst gedurende de maanden september en october om dan in december full force terug te keren voor een nieuw seizoen met nieuwe uitdagingen.

mont Aiguille, Vercors, Trail, Run

Terug naar de Vercors, dat ruige gebied net onder Grenoble. Omzoomd door zijn kalkstenen kliffen zo ondoordringbaar dat La Résistance er gedurende de bezetting een veilig onderkomen zocht en er in july 1944 de eerste democratische zone van Frankrijk kon uitroepen. Niet zonder het nodige leed, getuige de vele momumenten verspreid over de meest desolate plekken van dit indukwekkende plateau.

Les Randonnées du Vertige, worden ze genoemd, de tracks door die hier lopen. Na een paar trektochten door dit gebied was ik verkocht, en het was in 2005 dat de openbaring kwam. Op een avond vertrouwde de gastheer van een chambre d'hôtes me iets toe als: "Weet je, die trektocht waar jullie nu een week over aan het stappen zijn... er zijn gekken die dat in minder dan een etmaal doen... al lopend". En al besefte ik het toen nog niet... diep in mij vormde zich een besluit: ooit zal ook ik hier de trails lopen.

Vele omzwervingen en negen jaar -waarvan nagenoeg acht zonder langeafstandslopen- later is het zover. Ik ben één van de 11 Belgen die zich hebben ingeschreven op de solo van de UTV. En staar momenteel naar de kliffen doorheen een locaal biertje met de hoogst toepasselijke naam La Préambule.

mont Aguille, Vercors, Trail, Brewery

Na een leuke fietsvakantie in de Drôme, een een stevige klim naar Pas de l'Aiguille de dag voordien en een snel afgelegde Tour du Mount Aiguille deze namiddag, zie ik het op een vreemde manier eigenlijk allemaal wel zitten.

Voor de net afgeronde tour rond Mont Inaccesible, zoals de Mont Aiguille vroeger genoemd werd, heb ik terug mijn Luna Leadvilles aangetrokken. Ik begin langzamerhand versteld te staan wat je allemaal met die dingen kunt doen. Je vierjarige dochter in een rugzak een stenige bergpas opsjouwen, bijvoorbeeld.

Het lopen zelf ging vlot, zeker bergop, maar ik merk toch aan rug en algemene conditie dat ik iets te nonchalant geweest ben op het gebied van herstel na ons Chamonix avontuur. Weer een les geleerd. Hoe langer de trails, hoe belangrijker het recovery programma zal worden. Gelukkig heb ik intussen ook de electrostimulatie ontdekt, dat helpt echt. Maar toch... brassen, weinig slapen en een aan het toeval overgelaten fysiek recovery programma hebben er stevig ingehakt.

Geen tijd om te treuren, het adembenemende landschap leent er zich trouwens niet toe.

Time to to move on. Na dit parchtige uitje in de zuidelijke Vercors, volgt een bezoek aan het noordelijke deel. Dit is waar de UTV zich uiteindelijk zal afspelen. 

Dit gedeelte van de tocht is vooral een mentale voorbereiding. Méaudre, de start plaats. Het hotel op 600 m van de start. De dorpen waar mijn volgteam me zal opwachten om me er hopelijk te zien doorlopen: Corrençon-en-Vercors, Lans-en-Vercors, St.Nizier-du-Moucherotte, Autrans om dan terug aan te komen in Méaudre. Met 86 km en 4500 hoogtemeters in de benen. Ik wil alles kunnen visualizeren: inchecken de avond voordien, nummer afhalen, om half vijf 's ochtends naar de start wandelen... 100% focus op de trail, niets anders die dag. Maar het zal zwaar worden, zéér zwaar.

We verblijven in trail paradijs Villard-de-Lans. Op de toeristische dienst ligt een kaartje met 230 km aan bewijzerde trails voor de lopers. Hier is het Station de Trail du Vercors, een snelgroeiend netwerk van trail stations in de mooiste gebieden van Frankrijk.

Ik wil de vergezichten zien, ik wil de trail onder mijn voeten voelen. Helaas beslissen de weergoden er anders over, het giet intussen al dagen onophoudelijk, wegen worden afgesloten, campings worden ontruimd, hotelletjes lopen leeg... De voorspellingen worden er niet beter op en we beslissen om wat van het zonnetje te gaan genieten in Belgie.

En om na meer dan een maand radiostilte een TRTC meeting te beleggen. We moeten eerst de Trail de Fantomes nog kraken, Frank en ik. Als hij ons niet kraakt natuurlijk.