05-08-14

Une Préambule

Wat doet een mens als hij een doel bereikt heeft? Rusten of meer van dat? In mijn geval werd het meer van dat. Een actieve gezinsvakantie in Frankrijk gecombineerd met een kleine prelude op de Ultra Trail du Vercors van september eerstkomende. Zonder teveel te willen vooruitlopen op de bekendmaking van het grote doel van volgende jaar, kunnen we reeds aankondigen dat het TRTC collectief zich na de Trail des Fantômes half augustus even opsplitst gedurende de maanden september en october om dan in december full force terug te keren voor een nieuw seizoen met nieuwe uitdagingen.

mont Aiguille, Vercors, Trail, Run

Terug naar de Vercors, dat ruige gebied net onder Grenoble. Omzoomd door zijn kalkstenen kliffen zo ondoordringbaar dat La Résistance er gedurende de bezetting een veilig onderkomen zocht en er in july 1944 de eerste democratische zone van Frankrijk kon uitroepen. Niet zonder het nodige leed, getuige de vele momumenten verspreid over de meest desolate plekken van dit indukwekkende plateau.

Les Randonnées du Vertige, worden ze genoemd, de tracks door die hier lopen. Na een paar trektochten door dit gebied was ik verkocht, en het was in 2005 dat de openbaring kwam. Op een avond vertrouwde de gastheer van een chambre d'hôtes me iets toe als: "Weet je, die trektocht waar jullie nu een week over aan het stappen zijn... er zijn gekken die dat in minder dan een etmaal doen... al lopend". En al besefte ik het toen nog niet... diep in mij vormde zich een besluit: ooit zal ook ik hier de trails lopen.

Vele omzwervingen en negen jaar -waarvan nagenoeg acht zonder langeafstandslopen- later is het zover. Ik ben één van de 11 Belgen die zich hebben ingeschreven op de solo van de UTV. En staar momenteel naar de kliffen doorheen een locaal biertje met de hoogst toepasselijke naam La Préambule.

mont Aguille, Vercors, Trail, Brewery

Na een leuke fietsvakantie in de Drôme, een een stevige klim naar Pas de l'Aiguille de dag voordien en een snel afgelegde Tour du Mount Aiguille deze namiddag, zie ik het op een vreemde manier eigenlijk allemaal wel zitten.

Voor de net afgeronde tour rond Mont Inaccesible, zoals de Mont Aiguille vroeger genoemd werd, heb ik terug mijn Luna Leadvilles aangetrokken. Ik begin langzamerhand versteld te staan wat je allemaal met die dingen kunt doen. Je vierjarige dochter in een rugzak een stenige bergpas opsjouwen, bijvoorbeeld.

Het lopen zelf ging vlot, zeker bergop, maar ik merk toch aan rug en algemene conditie dat ik iets te nonchalant geweest ben op het gebied van herstel na ons Chamonix avontuur. Weer een les geleerd. Hoe langer de trails, hoe belangrijker het recovery programma zal worden. Gelukkig heb ik intussen ook de electrostimulatie ontdekt, dat helpt echt. Maar toch... brassen, weinig slapen en een aan het toeval overgelaten fysiek recovery programma hebben er stevig ingehakt.

Geen tijd om te treuren, het adembenemende landschap leent er zich trouwens niet toe.

Time to to move on. Na dit parchtige uitje in de zuidelijke Vercors, volgt een bezoek aan het noordelijke deel. Dit is waar de UTV zich uiteindelijk zal afspelen. 

Dit gedeelte van de tocht is vooral een mentale voorbereiding. Méaudre, de start plaats. Het hotel op 600 m van de start. De dorpen waar mijn volgteam me zal opwachten om me er hopelijk te zien doorlopen: Corrençon-en-Vercors, Lans-en-Vercors, St.Nizier-du-Moucherotte, Autrans om dan terug aan te komen in Méaudre. Met 86 km en 4500 hoogtemeters in de benen. Ik wil alles kunnen visualizeren: inchecken de avond voordien, nummer afhalen, om half vijf 's ochtends naar de start wandelen... 100% focus op de trail, niets anders die dag. Maar het zal zwaar worden, zéér zwaar.

We verblijven in trail paradijs Villard-de-Lans. Op de toeristische dienst ligt een kaartje met 230 km aan bewijzerde trails voor de lopers. Hier is het Station de Trail du Vercors, een snelgroeiend netwerk van trail stations in de mooiste gebieden van Frankrijk.

Ik wil de vergezichten zien, ik wil de trail onder mijn voeten voelen. Helaas beslissen de weergoden er anders over, het giet intussen al dagen onophoudelijk, wegen worden afgesloten, campings worden ontruimd, hotelletjes lopen leeg... De voorspellingen worden er niet beter op en we beslissen om wat van het zonnetje te gaan genieten in Belgie.

En om na meer dan een maand radiostilte een TRTC meeting te beleggen. We moeten eerst de Trail de Fantomes nog kraken, Frank en ik. Als hij ons niet kraakt natuurlijk.

 

10-06-14

A Scorching Reality Check

Meer dan over afstanden en snelheden, gaat Trail over omgaan met factoren allerhande. Van de eigen psychologie over materiaal over weersomstandigheden enzovoort. Daar hebben we zaterdag even een voorsmaakje van gekregen. Of hoe een verzengende hitte een pittig uitje kan doen omslaan in een ware uitputtingslag.

Na mijn dubbele ultra van een paar weken geleden, had mijn discipline een paar weken vrijaf genomen. Daar stonden we dan in La Roche op zaterdagochtend. Frank net hersteld van een enkelblessure, ondergetekende met een kleine indigestie maar vrij confident. Even overleggen (de plaatselijke kranten luisteren natuurlijk altijd mee als TRTC aan het gesticuleren slaat), en dan naar de start. 

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Ietwat nonchalant, zouden we achteraf kunnen zeggen. Of toch niet helemaal. Dit ging mijn eerste Ardense trail op sandalen worden. Na een geslaagde 50 km op de Luna Mono's, waren nu de Leadvilles aan de beurt. Die zijn iets stugger en ik had geen idee hoe ze zouden aanvoelen tijden echte beklimmingen en afdalingen.

En dan was er de warmte... De warmte is toevallig mijn element, vraag maar aan mijn vrouw die wel eens durft te claimen dat ik in mijn sauna woon.

Bovendien ooit nog een paar zware trekkings in het noorden en het centrum van Australie gedaan en nog niet zo verschrikkelijk lang geleden de GR20 op Corsica in volle zomer met bepakking uitgestapt. Bekend met het fenomeen, dus. Nooit onderschatten... hitteslag, dehydratie en verlies van mineralen liggen altijd op de loer.

Eenmaal op gang gekomen valt de eerste bezorgdheid -de sandalen- vrij snel weg. Die zitten als gegoten. Ik weet, het klinkt vreemd voor iemand die het nooit heeft geprobeerd. Ook ik had ooit visioenen van gebroken tenen, struikelen over boomwortels, steentjes onder de voetzolen en schokken in de knieën. Neen, niets van dit alles. Als een echte indiaan vlieg ik over de trail. Kleine disclaimer: altijd oppassen voor het TMTS (Too Much Too Soon) syndroom. Het overschakelen naar dit soort schoeisel moet steeds zeer geleidelijk gebeuren. Ik ben er ergens anderhalf jaar geleden mee begonnen.

De ware uitdaging ligt elders. De hitte.Terwijl ik langzaam maar zeker in mijn nopjes begin te komen, besef ik ook dat het geen "walk in the park" zal worden. Liters zweet per uur verliezen we. En met die liters grammen zout, vermoed ik. Gelukkig zit er Nuun in mijn drinkzak en heb ik een handvol S-caps in mijn borstzak zitten.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank Asselman

Drinken maar, is de boodschap. En toch wat op de inspanning letten, kwestie van niet te oververhitten.

De eerste drankpost komt snel. So far so good. Mijn trailbuddy lijkt de warmte minder te smaken, maar dat loopt wel los denken we. Onderweg herkennen we hele stukken uit de Team Trail 2.0 van enkele maanden geleden. Alles ziet er nu nog veel groener uit. En het had nog niet zolang geleden geregend, dus weinig stof.

Prachtig parcours trouwens, volgend jaar wil ik er terug bij zijn.

Eenmaal terug beneden aan de Ourthe, begint het me te dagen dat Frank niet helemaal in zijn gewone doen is. Ik vraag me af hoeveel hij gedronken heeft, en welke concentratie aan isotoon drank poeder er wel in die Camelbak zou kunnen zitten. Al een paar kilometer aan een stuk probeer ik hem een S-cap of twee te verkopen, maar hij lijkt me iets trager van begrip dan anders.

Plots hoor ik een doffe klap gevolgd door een langerekte reeks vloeken achter me. Verdorie, dat wordt wandelen tot het einde, vrees ik. Of erger...

Gelukkig valt het mee, maar het tempo is definitief gebroken. En Frank achterlaten in die omstandigheden... geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt. Leave no one behind.

Even later, op weg naar de oversteek van de Ourthe valt het moreel op een dieptepunt. Geen verhaaltje kan mijn buddy opvrolijken. Gelukkig zorgde de Ourthe voor een tijdelijke verkoeling.

OK, op naar de volgende drankpost. Lag die niet op km 21? Of was het 23? Ze blijft eindeloos ver weg. Zou ze afgeschaft zijn?

Na een lange tocht komen we aan in Maboge.

Les Boucles Ardennaises 2014, Trail, Sander Boom, Frank AsselmanDaar zal het wel zijn. Beneden aan de brug: niets. Enkel een steile klim naar boven. Voor velen lijkt dit een psychologische en fysieke opdoffer. Maar alles went, en uiteindelijk bereiken we toch de drankpost op kilometer 24. Het wordt een langere pauze dan voorzien.

We kunnen ons neerleggen bij het feit dat dit een trail van 21 km gevolgd door wandeling van 14 km zal worden en zetten ons in beweging. Onder een loden zon. Ondanks onze stevige pas, lopen heel wat lopers ons voorbij. Ergens knaagt het een beetje bij mij, maar ik besef dat het ook voor mij wijzer is van geen exploten te gaan uithalen op drie weken van de Marathon du Mont Blanc. Waar we intussen toch al een half jaar naartoe aan het werken zijn.

Af en toe kan ik het me niet laten en huppel eens een bergje op. Aan de laatste post weet ik zeker dat we het zullen halen.

Vanop de terrrasjes in La Roche klinkt applaus, dat geeft nieuwe energie. Waar blijft die aankomst? Uiteindelijk zullen de 35 km er bijna 38 blijken te zijn. 

Frank is duidelijk diep gegaan. Voor een keer ben ik diegene met de meeste energie na de aankomst. Maar het herstel gaat snel. En even later laten we ons de hot-dogs en de Chimays smaken.

Een paar dagen later ben ik zeer tevreden over deze tocht. Een absolute aanrader en een prachtige training. Bovendien toch weer eens met de neus op de feiten gedrukt. Neem niets voor vanzelfsprekend aan. Voor hetzelfde hebben we een gelijkaardige hitte in Chamonix. Of erger nog, sneeuw, regen of wind met gevaar voor onderkoeling. Mentale voorbereiding op alle scenarios.

En... deze jongen gaat toch twee weken op dieet. Er moet deze en volgende week toch iets af, alvorens aan de carbo-loading voor Chamonix te beginnen.

07-05-14

The Whole Damn Thing in Bouillon

De laatste weken groeide binnen het Road to Chamonix team het besef dat de eerste ultra maar een kwestie van tijd meer was. Waar zou het gebeuren? Bouillon of Oudenaarde? Het hing in de lucht. Wel.. soms gaat het niet exact als verwacht. Of slechts gedeeltelijk.

Voor ondergetekende verliep alles volgens plan. Solvay, holiday home, bouillonVrijdagnamiddag met mijn gevolg neergestreken ten huize Solvay in Bouillon. Eerst moest er gefeest worden. Verjaardagen horen gevierd te worden, trail of niet. Vanuit het raam ligt het kasteel er grimmig bij, kwestie van ons enigzins bij de les te houden. In de schemering besluiten we ons met z'n allen naar de overkant van de vallei te begeven. Stevig wandelingetje. Nummers afhalen. "Frank 31, Sander 105", SMS ik naar Frank. "Oei, ik heb 13, omgedraaid", krijg ik terug. Profetische woorden...

Voor de rest niets dan goeds over de organisatie. Elke deelnemer krijgt een prachtig uitgewerkte topografische kaart met daarop parcours, doorwaadplaatsen, bevoorradingen, eerste hulp posten en niet in het minst een negental met de wagen toegankelijke plaatsen waar supporters de lopers kunnen opwachten. Ons ondersteuningsteam zal weten wat gedaan de volgende dag... Ik besluit nog een gigantische ijsroomcoupe binnen te werken en val dan om van de slaap. Voor het donker wordt, gaat bij mij het licht uit. Mezelf optuigen zal voor bij het krieken van de dag zijn.

Om zes uur 's ochtends begint de voorbereidingsroutine. Een nieuw aspect is een paar Black Diamond z-poles de zijzakken van m'n Salomon Skin Pro. Eindelijk terug stokken. Met het idee van traag maar onstuitbaar voor de 56 km te gaan stevig in mijn hoofd geplant, weet ik dat ik ze zal kunnen gebruiken.

Nu Frank nog. Ik weet dat hij het ook kan, maar wil hem niet pushen. Zo werkt dat niet...

Om 7h11 rinkelt de telefoon. Daar is de man. Enkele minuten laten onstpint zich een levendige discussie over deelname aan de Three Peaks Yacht Race een weeklange zeilrace langs de westkust van Engeland en Schotland waarbij het oprennen van de Snowdon, Scafell Pike en Ben Nevis deel van de beproeving is. Ideetje van Opa Zee, ex-ultra loper en fervent zeiler, die het wel ziet zitten om ons rond te varen. Wie weet...

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Als Frank's traditionele peperkoek met banaan en mijn eitjes zijn binnengewerkt, vertrekken we naar de startplaats met het hele team. Boven is het al een internationale drukte van jewelste. En ja, steeds meer oude en nieuwe bekenden, we draaien intussen al een paar wedstrijden mee. Hier en daar worden er ook handschoenen toegeworpen. Een oude bekende daagt Frank uit. Hmm... Als daar maar geen vodden van komen.

Intussen staan we op de binnenplaats. Plotseling een surrealistisch beeld. Hoog op de kantelen zit een eend de zaak te overschouwen, terwijl de haviken met een touwtje rond hun poot op de binnenplaats rondhuppelen.

Over het trage vertrek en de initiele opstoppingen zijn al hele boeken geschreven. Ik vind het niet erg. Zachtje op gang komen voor die lange afstand. Het lijkt erop dat alle pijntjes weg zijn, zelfs de onsteking die al zes maand in mijn peesaanhechtingen sluimert is in geen velden of wegen te bespeuren. De dynamische rust heeft zijn werk werk gedaan. Goede beslissing. Net ergens gelezen dat de echte moed soms zit in het schema aan de kant durven schuiven. Nooit een probleem geweest bij mij.

Intussen zijn we al bijna in Corbion. Groot is mijn verrassing als ik na een kilometer of 7 mijn wederhelft, kinderen en hun grootouders aan de kant zie staan. Punt V1 op de kaart. Stipt. Op naar Frahan, de hoofdbevoorradingspost, waar de 56 km lopers twee zullen langskomen. Het parcours is redelijk zwaar, soms technisch. Op een vlakke onverharde weg loop ik wat met mijn stokken te spelen, struikel over mijn eigen voeten... en ga volledig onderuit. Zonder erg, maar wel wakker geschud. De eerste keer dat ik val op 580 afgelegde kilometers in 2014... meteen goed voor een adrenaline rush.

Er komen nog een paar indrukwekkende stukken op de Cretes de Frahan om dan uiteindelijk na 12 km in Frahan zelf aan te komen. Wat een weerzien. Gemiddeld 7,5 km per uur gelopen, maar met alle vertragingen beginnen de cut-off times gevaarlijk dichtbij te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomFrank besluit ervandoor te gaan. Ik ga volledig in ultra modus en gebruik mijn stokken maximaal. Hier komt de trekking ervaring goed van pas. Om mijn Runkeeper batterij te sparen gaat de muziek uit ter hoogte van de splitsing tussen de twee varianten. De keuze voor de 56 km is nu definitief gemaakt.

Het wordt menens, maar ik weet dat het gaat lukken. Born again ultra runner. De korte paslengte, de Ultra Distance Poles die ervoor zorgen dat het hele lichaam werkt, een paar NUUN tabletten in de Hydrapack, S-Caps (gebufferde zout capsules) aan elke ravito en niets anders dan de perfect gebalanceerde InnerMe bars en gels maken dat ik me top voel. Perfect gehydrateerd en voorzien van de juiste energie. Geen zoete rommel die de maag irriteert.

De kilometers tikken weg. Voor ik het weet, zie ik mijn begeleidingsteam al staan over het brugje in Mouzaive. De kinderen worden dol. Dat doet plezier. Halfweg! Mezelf eens verwennen met een hoop cola. En weer op weg, terug naar Frahan. Door de bossen, deze keer. Ik blijf dezelfde mensen zien. voor me op bergaf, achter me op bergop. Voorzichtig bergaf, we moeten nog even mee.

Net voor Frahan zie ik velen versnellen en doe hetzelfde. Verdorie, we zitten zo dicht bij die cut-off tijd. Ze zullen ons toch niet tegenhouden, speculeren we. Gelukkig zal het zo'n vaart niet lopen. Kilometer 41, 42, 43 en daar zijn we terug aan de ravito.

De onheilstijding komt binnen via het volgteam. Frank zit in de eerste hulp post. Wat? Weinig details bekend, maar hij zou de 35 km uitgelopen hebben. Verdorie. Niet te lang treuzelen. Er zijn nog serieuze hindernissen te nemen. Binnen 300m begint The Wall. Aan de voet piept de tijdsregistratie. Er wordt een apart klassement bijgehouden. De muur blijkt zijn naam eer aan te doen. Hoe doe je dit als het regent? Ik kom hijgend boven en hoor de biep. Later zal blijken dat ik de 84ste tijd heb op de muur. Dit soort tijden vind je gemiddeld gezien veel hoger in het klassement. Eigenlijk zonder veel moeite, dus we hadden nog wat surplus in de benen zitten. Hmm... dat lijkt een opsteker voor de Mont Blanc Marathon, waar stijgen de overhand heeft.

Eigenlijk komen er nog best wel een paar zware stukken. Af en toe tracteer ik mezelf op een stukje muziek. Intussen lijkt lijkt het meer en meer op een langdurige obstakel koers. In Botassart de laatste ravito. Nog een vijftal km te gaan. De vermoeidheid begint te komen. ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boomAfdalend naar de Semois om over te steken naar Le Tombeau Du Geant, stuit ik voor de tweede keer op een groep jongeren van het HELB die met behulp van klimgordels, touwen, spierkracht en immens veel motivatie en teamwerk een rolstoel met passagier over het hele 35 km traject gehesen hebben. Een heksentoer. Dat zijn de echte helden vandaag. Om de tranen van in je ogen te krijgen. Nog 4 km te gaan, boys and girls, succes in het water.

Het heupdiepe ijskoude water werkt verfrissend. Weer ertegenaan langs de oever, de tweede oversteek in ondieper. Nog een kilometer of twee te gaan. Het gaat lukken! Aandacht erbij houden. Na paar keer stijgen en dalen hoor ik het gejuich en de trommels door de bomen weerklinken. Afdalen door het bos, het brugje op. Hoog boven mij torent het kasteel. Van boven op de heuvel galmt mijn naam door de vallei. Ze staan paraat, mijn trouwe supporters. Bovenaan de trappen.

De meisjes hollen de laatste honderden meter mee bergop. De registratie biept, 400ste. Op 448 finishers zal later blijken. Het is gelukt. Nagenoeg negen uur onderweg geweest. 7500 Calorieen verbrand.

Gemengde gevoelens... Mijn gedachten zitten bij Frank. Hij blijkt al naar huis. Moet 200 km rijden met zwaar ingetape-te voet. Hoe zwaar is de kwetsuur? Wat met ons Chamonix plan? De Loop van Vlaanderen kunnen we alvast vergeten, dat is zeker. De toekomst zal uitwijzen wanneer we de draad terug kunnen oppikken. Wat met de motivatie?

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom

Die avond is het relaxen geblazen. Etentje in het stadje. Genieten. Genieten van mijn eerste ultra van 2014, de tweede sinds mijn gloriejaren. Genieten van mijn eerste UTMB punt ooit.

 

PS: Hier nog een wedstrijdfoto (genomen na 51 km, met op de achtergrond de legendarische Peter M.)

ultra runner,bouillonnante,2014,frank asselman,sander boom